ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΑ ΤΩΝ ΣΟΦΩΝ ΤΗΣ ΣΙΩΝ

Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών



(Πρόκειται για κείμενα των Εβραίων τα οποία αποκαλύφθηκαν εν έτει 1902 από τον Ρώσο Σέργιο Νείλο. Αμέσως μετά την αποκάλυψή τους οι Εβραίοι αγόραζαν όλα τα αντίτυπα, και αφού είδαν ότι δεν πετύχαιναν στο σκοπό τους, άρχισαν να λένε - μέχρι της σήμερον - ότι αυτά είναι ψέμματα και προέρχονται από τους εχθρούς τους! Όπως όμως θα δεις παρακάτω αναγνώστα, σχεδόν όλα τα πρωτόκολλα έχουν επαληθευθεί ή επαληθεύονται στις ημέρες μας!)



Πρωτόκολλο Πρώτο

Οι Χριστιανικοί λαοί αποκτηνώθηκαν από τα ισχυρά ποτά, η νεολαία τους αποβλακώθηκε από τις κλασσικές σπουδές και από την πρόωρη ακολασία, στην οποία την έχουν σπρώξει οι πράκτορές μας - οικοδιδάσκαλοι, υπηρέτες, γυναίκες παιδαγωγοί στα σπίτια των πλουσίων - οι υπάλληλοί μας αλλού, οι γυναίκες μας στους τόπους διασκεδάσεως των Χριστιανών. Στον αριθμό των τελευταίων αυτών πρέπει να προσθέσουμε και τις ονομαζόμενες "γυναίκες του κόσμου" που μιμούνται με τη θέλησή τους τις ακολασίες τους και τις ηδυπάθειές τους. Το σύνθημά μας είναι: Η ισχύς και η υποκρισία. Εμείς είμαστε εκείνοι οι οποίοι πρώτοι έχουμε ρίξει στο λαό τις λέξεις: "Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα", λέξεις που επαναλαμβάνονται ύστερα από ανόητους παπαγάλους, οι οποίοι προσελκύονται από παντού μ' αυτό το δόλωμα και δεν χρησιμοποιούνται για τίποτε άλλο παρά για να καταστρέψουν την ευημερία του κόσμου, την αληθινή ατομική ελευθερία, που άλλοτε προφυλασσόταν τόσο καλά εναντίον του εξαναγκασμού του συρφετού.



Πρωτόκολλο Δεύτερο

Οι άρχοντες, που θα τους εκλέγουμε εμείς από την τάξη του λαού ανάλογα με το δουλικό χαρακτήρα τους, δε θα είναι πρόσωπα προετοιμασμένα για τη διακυβέρνηση της χώρας.

Η διανοούμενη τάξη των Χριστιανών θα καυχιέται για τις γνώσεις της και, χωρίς να τις εξετάζει λογικά, θα ενεργοποιεί όλα τα διατάγματα της επιστήμης, τα οποία θα συγκεντρώνουν οι πράκτορές μας, για να οδηγούν τα πνεύματα των Χριστιανών στην κατεύθυνση που μας είναι αναγκαία.

Μη νομίσετε ότι αυτές οι διαβεβαιώσεις μας είναι αβάσιμες. Παρατηρήστε τις επιτυχίες, τις οποίες μπορέσαμε να δημιουργήσουμε στο Δαρβινισμό, στο Μαρξισμό, στο Νιτσεϊσμό.

Ο τύπος ενσαρκώνει την ελευθερία του λόγου. Αλλά τα Κράτη δε μπόρεσαν να χρησιμοποιήσουν αυτή τη δύναμη, και έτσι αυτή έπεσε στα χέρια μας. Με αυτή πετύχαμε επιρροή, μένοντας συγχρόνως αφανείς.



Πρωτόκολλο Τρίτο

Λίγο χρόνο ακόμη και οι αταξίες, οι χρεωκοπίες θα εμφανισθούν παντού.

Οι καταχρήσεις της εξουσίας θα ετοιμάσουν τελικά την πτώση όλων των πολιτευμάτων, και όλα θα ανατραπούν κάτω από τα χτυπήματα του μαινόμενου πλήθους. Όλα αυτά τα δήθεν "δίκαια του λαού" δεν υπάρχουν παρά μόνο στη φαντασία. Δεν είναι ποτέ πραγματοποιήσιμα. Με την καθοδήγησή μας ο λαός έχει καταστρέψει την αριστοκρατία, που ήταν η προστάτριά του και η φυσική μητέρα τροφός του, της οποίας το συμφέρον είναι συνυφασμένο με την ευημερία του λαού. Τώρα που η αριστοκρατία είναι κατεστραμμένη, ο λαός έπεσε στο ζυγό των οποιωνδήποτε, των λωποδυτών που πλούτισαν, οι οποίοι τον καταπιέζουν χωρίς έλεος. Το συμφέρον μας απεναντίας είναι να εκφυλίζονται οι Χριστιανοί. Οι Χριστιανοί έχασαν την συνήθεια να σκέπτονται χωρίς τις επιστημονικές συμβουλές μας. Θυμηθείτε τη Γαλλική Επανάσταση, την οποία χαρακτήρισαν "μεγάλη". Τα μυστικά της προπαρασκευής της είναι πολύ γνωστά, διότι υπήρξε ολόκληρη έργο των χεριών μας. Προς το παρόν είμαστε άτρωτοι σαν διεθνής δύναμη, διότι, όταν μας επιτίθενται σε ένα κράτος, μας υπερασπίζονται στα άλλα. Η λέξη "ελευθερία" βάζει τις ανθρώπινες κοινωνίες σε πάλη εναντίον κάθε εξουσίας, εναντίον κάθε δύναμης και αυτής ακόμη της δύναμης του Θεού και της Φύσης.



Πρωτόκολλο Τέταρτο

Κάθε δημοκρατία περνά από διάφορα στάδια.

Το πρώτο μοιάζει με τις πρώτες μέρες της μανίας ενός τυφλού που ρίχνεται εδώ κι εκεί. Το δεύτερο είναι αυτό της δημαγωγίας, απ' την οποία γεννιέται η αναρχία. Έπειτα έρχεται αναπόφευκτα ο δεσποτισμός. Όχι δεσποτισμός νόμιμος και δηλωμένος και επομένως υπεύθυνος, αλλά δεσποτισμός αόρατος και άγνωστος, όμως αισθητός. Δεσποτισμός που ασκείται από μυστική οργάνωση, η οποία ενεργεί με πολύ μικρότερη ευσυνειδησία όσο χρόνο ενεργεί κάτω απ' την κάλυψη διαφόρων πρακτόρων, των οποίων η αλλαγή όχι μόνο δεν τη βλάπτει, αλλά την ενισχύει κιόλας, απαλλάσοντάς την απ' το να ξοδεύει τους πόρους της στο να ανταμείβει μακροχρόνιες εκδουλεύσεις. Ποιος θα μπορούσε να ανατρέψει μια αόρατη δύναμη; Διότι τέτοια είναι η δική μας. Η εξωτερική επιφάνεια του Μασονισμού δε χρησιμεύει παρά στο να καλύπτει τους σκοπούς μας.

Το σχέδιο της ενέργειας της αόρατης αυτής δύναμης και επιπλέον ο τόπος της διαμονής της θα μένουν πάντοτε άγνωστα στο λαό. Να γιατί είναι αναγκαίο να καταστρέψουμε την πίστη, να αποσπάσουμε από το νου των Χριστιανών αυτή την ίδια την αρχή της Θεότητος και του Αγίου Πνεύματος, για να υποκαταστήσουμε στη θέση τους τους υλικούς υπολογισμούς και τις υλικές ανάγκες. Και για να μη έχουν τα πνεύματα των Χριστιανών τον καιρό να σκέπτονται και να εξετάζουν τα σχετικά με τους εαυτούς τους, πρέπει να τα αποσπάμε με τις βιομηχανίες και το εμπόριο. Οι κοινωνίες αυτές θα έχουν μία απόλυτη απέχθεια προς την ανώτερη πολιτική και προς τη Θρησκεία.

Πρωτόκολλο Πέμπτο

Ποια μορφή διοικήσεως μπορεί κανείς να δώσει σε κοινωνίες, στις οποίες η διαφθορά εισχώρησε παντού, στις οποίες δε φτάνει κανείς στον πλούτο παρά μόνο μέσω εκείνων των ικανών εκπλήξεων, που είναι ψευτολωποδυσιές, στις οποίες βασιλεύει η ακολασία των ηθών και η ηθική δε συγκρατείται παρά μόνο με τιμωρίες και με σκληρούς νόμους και όχι με εκούσια παραδεκτές αρχές, στις οποίες τα αισθήματα της Πατρίδας και της Θρησκείας καταπνίγονται από κοσμοπολίτικες δοξασίες; Ποια μορφή Κυβερνήσεως να δώσει κανείς σ' αυτές τις κοινωνίες εκτός από την αυταρχική μορφή, την οποία θα περιγράψω παρακάτω; Θα κανονίσουμε μηχανικά τις πράξεις του πολιτικού βίου των υπηκόων μας με νέους νόμους. Οι νόμοι αυτοί θα καταργήσουν μία προς μία όλες τις πάρα πολύ μεγάλες ελευθερίες, οι οποίες χορηγήθηκαν από τους Χριστιανούς, και η βασιλεία μας θα εκδηλωθεί με έναν αυταρχισμό τόσο επιβλητικό, ώστε να είναι σε θέση σε κάθε χρόνο και τόπο να φιμώσει τους Χριστιανούς, οι οποίοι θα θελήσουν να μας κάνουν αντιπολίτευση και θα είναι δυσαρεστημένοι.

Όταν ο λαός θεωρούσε τα βασιλικά πρόσωπα ως μια καθαρή απόρροια της Θείας Θελήσεως, υποτασσόταν χωρίς ψίθυρο στην απολυταρχία των βασιλιάδων. Αλλά από την ημέρα που έχουμε υποβάλλει στους ανθρώπους την ιδέα των ατομικών τους δικαιωμάτων, θεώρησαν τα βασιλικά πρόσωπα ως απλούς θνητούς. Το "ελέω Θεού" έπεσε από το κεφάλι των βασιλιάδων, αφού τους αφαιρέσαμε την πίστη τους προς το Θεό. Η εξουσία μεταφέρθηκε στο δρόμο, δηλ. σ' έναν τόπο δημόσιο, και έτσι εμείς την κυριεύσαμε. Οι δυνάμεις δε μπορούν να συνάψουν ούτε την πιο ασήμαντη συμφωνία χωρίς να παίρνουμε εμείς μέρος σ' αυτή. Η επιστήμη της πολιτικής οικονομίας, που επινοήθηκε από τους σοφούς μας, μας δείχνει από πολύ καιρό το ακατανίκητο γόητρο του χρυσού. Το κεφάλαιο, για να έχει τα χέρια ελεύθερα, οφείλει να πετύχει το μονοπώλιο της βιομηχανίας και του εμπορίου. Αυτό ακριβώς πραγματοποιεί συνεχώς ένα αόρατο χέρι σε όλα τα μέρη του κόσμου. Το μεγαλειώδες πρόβλημα της Κυβερνήσεώς μας είναι να εξασθενίζουμε το δημόσιο φρόνημα μέσω της κριτικής, να κάνουμε τους λαούς να χάνουν την συνήθεια να σκέπτονται, γιατί η σκέψη δημιουργεί την αντιπολίτευση, να μετατρέπουμε τις δυνάμεις της σκέψης σε ρητορικές αψιμαχίες. Θα οικειοποιηθούμε τη φυσιογνωμία όλων των κομμάτων, όλων των τάσεων και θα τις διδάξουμε στους ρήτορές μας, που θα μιλάνε τόσο πολύ, ώστε όλος ο κόσμος θα απαυδήσει ακούγοντάς τους. Για την εξασφάλιση της κοινής γνώμης στα χέρια μας, πρέπει να την κάνουμε περίπλοκη, εκφράζοντας από διάφορα μέρη και για πολύ χρόνο τόσες αντιφατικές γνώμες, ώστε οι Χριστιανοί θα χαθούν στο τέλος μέσα στο λαβύρινθό τους και θα πιστέψουν τελικά ότι αξίζει πολύ καλύτερα να μην έχει κάποιος καμμία γνώμη στην πολιτική. Αυτά είναι ζητήματα που η κοινωνία δεν πρέπει να γνωρίζει. Δεν επιτρέπεται να τα γνωρίζει εκτός από εκείνον, ο οποίος τη διευθύνει. Αυτό είναι το πρώτο μυστικό. Θα κουράζουμε τόσο πολύ τους Χριστιανούς μ' αυτή την ελευθερία, ώστε θα τους εξαναγκάζουμε να μας προσφέρουν μια διεθνή εξουσία, η διάταξη της οποίας θα είναι τέτοια, ώστε να κατορθώσει, χωρίς να τις συντρίψει, να περιλάβει τις δυνάμεις όλων των Κρατών του Κόσμου και να σχηματίσει την Υπέρτατη Κυβέρνηση.



Πρωτόκολλο Έκτο

Λίγο αργότερα θα ιδρύσουμε τεράστια μονοπώλια, δεξαμενές των κολοσσιαίων πλούτων, από τα οποία και οι μεγάλες περιουσίες των Χριστιανών θα εξαρτώνται κατά τέτοιο τρόπο, ώστε θα καταβροχθισθούν μέσα σ' αυτά, όπως η αξιοπιστία των Κρατών την επόμενη μέρα μιας οικονομικής καταστροφής... Κύριοι οικονομολόγοι που είστε εδώ παρόντες, προσέξτε τη σπουδαιότητα αυτού του συνδυασμού! Η αριστοκρατία των Χριστιανών σαν πολιτική δύναμη εξαφανίσθηκε. Δε χρειάζεται να την λάβουμε υπόψη. Αλλά επειδή είναι ιδιοκτήτρια εδαφικών περιουσιών, και μπορεί ως εκ τούτου να μας βλάψει λόγω των ανεξάρτητων πόρων της, είναι απόλυτα αναγκαίο να αφαιρέσουμε την κατοχή των γαιών της. Πρέπει η βιομηχανία να αφαιρεί από τη γη τον καρπό της εργασίας, όπως και του κεφαλαίου, και μέσω της κερδοσκοπίας να έρχεται το χρήμα όλου του κόσμου στα χέρια μας. Ριχνόμενοι έτσι όλοι οι Χριστιανοί στις τάξεις των απόρων, θα σκύψουν ενώπιόν μας μόνο και μόνο για να έχουν το δικαίωμα της ύπαρξης. Επιπλέον θα υποσκάπτουμε με επιτήδειο τρόπο και βαθιά τις πηγές της παραγωγής, συνηθίζοντας τους εργάτες στην αναρχία και τα οινοπνευματώδη ποτά και παίρνοντας κάθε μέτρο για ν' απομακρύνουμε από τη γη τους διανοούμενους Χριστιανούς.



Πρωτόκολλο Έβδομο

Η αύξηση των εξοπλισμών και του προσωπικού της αστυνομίας είναι αναγκαίο συμπλήρωμα του σχεδίου που εκθέσαμε. Πρέπει να μην υπάρχουν πια στα Κράτη, εκτός από μας, παρά μάζες απόρων, κάποιοι εκατομμυριούχοι αφοσιωμένοι σε μας, αστυνομικοί και στρατιώτες. Σ' όλη την Ευρώπη, όπως και στις άλλες Ηπείρους, πρέπει να ξεσηκώνουμε την ταραχή, τη διχόνοια και το μίσος. Το όφελος είναι διπλό. Ο ασφαλέστερος δρόμος της επιτυχίας στην πολιτική είναι η μυστικότητα των ενεργειών της. Ο λόγος του Διπλωμάτη δεν οφείλει να συμφωνεί με τις πράξεις του. Η κοινή γνώμη θα μας βοηθήσει σ' αυτό, αυτή η κοινή γνώμη, την οποία η "μεγάλη δύναμη", δηλαδή ο τύπος, έχει ήδη βάλει μυστικά μέσα στα χέρια μας. Πράγματι, εκτός από μερικές εξαιρέσεις, τις οποίες είναι περιττό να λάβουμε υπόψη, ο τύπος είναι εντελώς στην εξουσία μας.



Πρωτόκολλο Όγδοο

Έχουμε χρέος να οικειοποιηθούμε όλα τα όργανα που οι αντίπαλοί μας θα μπορούσαν να μεταχειρισθούν εναντίον μας. Θα χρειασθεί να βρούμε στις λεπτότητες της δικαστικής γλώσσας μία δικαιολογία για τις περιπτώσεις που θα υπάρξει ανάγκη να ανακοινώσουμε αποφάσεις, οι οποίες πιθανό να φανούν πάρα πολύ θαρσείς και άδικες, γιατί ενδιαφέρει να εκφράζουμε τις αποφάσεις αυτές με λέξεις που να φαίνονται ότι είναι ηθικά γνωμικά πολύ υψηλά, έχοντας συγχρόνως νομικό χαρακτήρα. Θα περιστοιχίσουμε την κυβέρνησή μας με έναν ολόκληρο κόσμο οικονομολόγων. Να γιατί οι οικονομολογικές επιστήμες είναι οι σπουδαιότερες για τη διαπαιδαγώγηση των Ιουδαίων.



Πρωτόκολλο Ένατο

Θα κυβερνήσουμε με χέρι σταθερό, διότι έχουμε να κάνουμε με συντρίμμια ενός κόσμου άλλοτε ισχυρού, σήμερα όμως υποταγμένου σε μας. Κρατούμε στα χέρια μας υπέρμετρες φιλοδοξίες, ένθερμες απληστίες, ανελέητες εκδικήσεις, μνησίκακες έχθρες. Εμείς είμαστε εκείνοι από τους οποίους προέρχεται ο τρόμος, που έχει κυριεύσει το παν. Έχουμε στην υπηρεσία μας ανθρώπους όλων των αρχών, όλων των δογμάτων. Επανορθωτές της μοναρχίας, δημαγωγούς, κοινωνιστές, επαναστάτες, και κάθε είδους ουτοπιστές. Έχουμε αναθέσει σε όλο τον κόσμο από μία εργασία: Καθένας τους υποσκάπτει τα τελευταία λείψανα της εξουσίας, προσπαθεί να ανατρέψει οτιδήποτε μένει ακόμη όρθιο. Ο λαός άρχισε να κραυγάζει ότι είναι αναγκαίο να λύσουμε το κοινωνικό ζήτημα με διεθνή συνεννόηση. Η διαίρεση του λαού σε κόμματα τους έχει φέρει όλους στην διάθεσή μας, διότι, για να υποστηρίξει κάποιος μια πάλη συναγωνισμού, χρειάζεται χρήμα, και το χρήμα βρίσκεται ολόκληρο στα χέρια μας. Βάλαμε χέρι στη δικαιοσύνη, στις εκλογές, στον τύπο, στην ατομική ελευθερία και προπαντός στην εκπαίδευση και την ανατροφή, οι οποίες είναι οι ακρογωνιαίοι λίθοι της ελεύθερης ύπαρξης. Έχουμε αποκτηνώσει και διαφθείρει τη Χριστιανική νεολαία με μια ανατροφή βασισμένη σε αρχές και θεωρίες ψεύτικες, όπως γνωρίζουμε, αλλά οι οποίες ήταν έμπνευση δική μας. Σε λίγο οι οργανώσεις μας θα έχουν εγκατασταθεί σε όλες τις πρωτεύουσες, έτοιμες να ανατινάξουν οποιοδήποτε κρατικό συγκρότημα εναντίον μας.



Πρωτόκολλο Δέκατο

Επαναλαμβάνω σήμερα ό,τι ήδη είπα, και παρακαλώ να το θυμηθείτε, ότι δηλαδή ασφαλώς οι Κυβερνήσεις και οι λαοί δε βλέπουν παρά μόνο την εξωτερική επιφάνεια των πραγμάτων. Και πως θα μπορούσαν να διερευνήσουν την εσωτερική σημασία τους, αφού οι αντιπρόσωποί τους δε σκέφτονται τίποτε άλλο παρά να διασκεδάζουν; Όταν θα πραγματοποιείται το πραξικόπημά μας, θα πούμε στις λαϊκές μάζες "όλα πήγαιναν απελπιστικά, όλοι οι άνθρωποι υπέφεραν πάνω από τις δυνάμεις τους. Συντρίβουμε λοιπόν και αφανίζουμε τα αίτια της δυστυχίας σας, δηλ. τις εθνότητες, τα σύνορα, τα διάφορα νομίσματα. Αναμφίβολα σας αφήνουμε ελεύθερους να μας δηλώσετε υπακοή. Μπορείτε όμως με πλήρη επίγνωση και δικαιολογημένα να το κάνετε αυτό προτού να δοκιμάσετε αυτό που θα σας προσφέρουμε;" Τότε οι λαοί συνεπαρμένοι θα μας σηκώσουν θριαμβευτικά κυριευόμενοι από ενθουσιώδεις ελπίδες και πεποιθήσεις. Από τότε που έχουμε εισαγάγει στον οργανισμό του Κράτους το δηλητήριο της φιλελευθερίας, όλη η πολιτική του σύσταση έχει μεταβληθεί! Τα Κράτη πάσχουν από θανάσιμη ασθένεια: την αποσύνθεση του αίματος. Δε μένει πια παρά να περιμένουμε το τέλος της αγωνίας τους. Από τη φιλελευθερία γεννήθηκαν οι συνταγματικές Κυβερνήσεις, οι οποίες αντικατέστησαν για τους Χριστιανούς την σωτήρια μοναρχία, και το Σύνταγμα, όπως ξέρετε καλά, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία διδασκαλία διαφωνιών, διχονοιών, συζητήσεων, διχογνωμιών, ολέθριων προστριβών των κομμάτων.

Στο προσεχές μέλλον θα δημιουργήσουμε την ευθύνη των προέδρων. Τότε θα διαπράξουμε τα γεγονότα χωρίς να στενοχωρηθούμε για όσα ενδιαφέρεται το απρόσωπο δημιούργημά μας και θα δώσει λόγο, τι μας ενδιαφέρει αν οι τάξεις εκείνων που αποβλέπουν στην εξουσία γίνονται αραιότερες, αν λόγω έλλειψης προέδρων συμβαίνουν αναταραχές ικανές να παραλύσουν την χώρα;... Για να πετύχουμε το αποτέλεσμα αυτό, θα συντελέσουμε στην εκλογή προέδρων, οι οποίοι έχουν στο παρελθόν τους κρυμμένη κάποια ηθική πληγή, κάποιον "Παναμά". Ο φόβος των αποκαλύψεων, η επιθυμία που χαρακτηρίζει κάθε άνθρωπο που ανέβηκε στην εξουσία να διατηρήσει τα προνόμιά του, τις ωφέλειες και τις τιμές, οι οποίες ανήκουν στη θέση του, θα καταστήσουν τους Προέδρους τυφλούς εκτελεστές των διαταγών μας. Η Βουλή θα καλύψει, θα υπερασπίσει, θα εκλέξει τους Προέδρους, αλλά εμείς θα της αποσύρουμε το δικαίωμα να προτείνει νόμους ή να τους μεταβάλλει. Το δικαίωμα αυτό θα απονεμηθεί στον υπεύθυνο Πρόεδρο, ο οποίος θα είναι ένα παιχνιδάκι μέσα στα χέρια μας. Έτσι θα προχωρήσουμε στην κατάργηση κάθε συνταγματικότητας, όταν θα έχει έλθει ο χρόνος να συγκεντρώσουμε όλες τις κυβερνήσεις κάτω από τη Μοναρχία μας. Η αναγνώριση της Μοναρχίας μας μπορεί πιθανόν να επέλθει πριν την κατάργηση του Συντάγματος, αν οι λαοί, αγανακτισμένοι από τις ταραχές και την ανικανότητα των κυβερνητών τους, αναφωνήσουν: "Διώξτε τους και δώστε μας γενικό βασιλιά που να μπορεί να μας ενώσει και να καταστρέψει τα αίτια των διαφωνιών μας, τα σύνορα των εθνών, τις θρησκείες, τους υπολογισμούς των Κρατών. Βασιλιά που να μας εξασφαλίσει την ειρήνη και την ανάκαμψη, τις οποίες δε μπορούμε να απολαύσουμε με τους κυβερνήτες μας και τους αντιπροσώπους μας". πρέπει να διαταράζουμε διαρκώς σε όλες τις χώρες τις σχέσεις του λαού και της κυβερνήσεως, να κουράζουμε όλο τον κόσμο με το χωρισμό, την έχθρα, το μίσος και με το μαρτύριο της πείνας, του εμβολιασμού των ασθενειών, της αθλιότητας, για να μη βλέπουν έτσι οι Χριστιανοί άλλη σωτηρία παρά την προσφυγή στην πλήρη και ολοκληρωτική ηγεμονία μας.



Πρωτόκολλο Ενδέκατο

Οι Χριστιανοί είναι κοπάδι πρόβατα και εμείς είμαστε γι' αυτούς λύκοι. Και ξέρετε τι συμβαίνει στα πρόβατα όταν οι λύκοι μπουν μέσα στη μάντρα τους.

Τούτο χρησίμευσε για βάση στη διοργάνωση από μας του μυστικού μασονισμού που δε γνωρίζει ο κόσμος και τους σκοπούς του οποίου ούτε καν υποπτεύονται οι ηλίθιοι Χριστιανοί, που προσελκύονται από μας στην ορατή στρατιά των στοών, για να παραπλανήσουμε τα βλέμματα των αδελφών τους.



Πρωτόκολλο Δωδέκατο

Απέναντι στον Τύπο θα ενεργούμε με τον εξής τρόπο. Ποιο ρόλο παίζει τώρα ο Τύπος; Χρησιμεύει για να αναφλέγει τα πάθη ή να συντηρεί τους εγωισμούς των κομμάτων. Είναι μάταιος, άδικος, ψεύτης και οι περισσότεροι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν καθόλου σε τι χρησιμεύει. Θα του φορέσουμε σαμάρι και θα του βάλουμε γερά χαλινάρια, θα κάνουμε το ίδιο και για τα άλλα έντυπα, γιατί σε τι θα μας χρησίμευε να απαλλαγούμε από τον τύπο, αν επρόκειτο να χρησιμεύσουμε για στόχος των φυλλαδίων και των βιβλίων; Θα απαιτούμε εγγύηση για την ίδρυση εφημερίδων ή τυπογραφείων. Έτσι θα προφυλάσσεται η Κυβέρνησή μας από κάθε επίθεση εκ μέρους του τύπου. Είναι αλήθεια ότι οι εφημερίδες των κομμάτων θα μπορούσαν να αντέξουν στις χρηματικές απώλειες. Θα τις απαγορεύσουμε αμέσως μετά τη δεύτερη επίθεση εναντίον μας. Κανείς δε θα θίξει χωρίς τιμωρία την αίγλη του κυβερνητικού μας αλάθητου. Σας παρακαλώ να σημειώσετε ότι ανάμεσα σ' εκείνους που θα μας επιτίθενται θα υπάρχουν και όργανα δημιουργημένα από μας, αλλά αυτά θα προσβάλλουν αποκλειστικά ορισμένα σημεία, των οποίων εμείς θέλουμε τη μεταβολή. Τίποτα δε θα δημοσιεύεται στο κοινό χωρίς τον έλεγχό μας. Το αποτέλεσμα αυτό κατορθώθηκε πια στις μέρες μας από το γεγονός ότι όλες οι ειδήσεις συλλέγονται από πάρα πολλά πρακτορεία, τα οποία τις συγκεντρώνουν από όλα τα μέρη του κόσμου. Τα πρακτορεία αυτά θα είναι τότε εξ ολοκλήρου δικά μας και δε θα δημοσιεύουν τίποτε άλλο παρά αυτό που θα τα διατάζουμε. Αν από τώρα μπορέσαμε να κυριαρχήσουμε στις σκέψεις των Χριστιανικών κοινωνιών σε τέτοιο βαθμό, ώστε σχεδόν όλοι οι άνθρωποι να αντιλαμβάνονται τα παγκόσμια γεγονότα μέσα από τους χρωματιστούς φακούς των γυαλιών τα οποία βάζουμε μπροστά στα μάτια τους, αν από τώρα σε κανένα Κράτος δεν υπάρχουν συρτάρια που να μας κρύβουν τα ανόητα λεγόμενα από τους Χριστιανούς μυστικά του Κράτους, τι θα γίνει, όταν εμείς θα είμαστε οι αναγνωρισμένοι Κυρίαρχοι του σύμπαντος στο πρόσωπο του παγκόσμιου Βασιλιά μας;Όλοι εκείνοι που ονομάζουμε φιλελεύθερους είναι αναρχικοί, αν όχι έμπρακτα, τουλάχιστον ως προς τη σκέψη. Ο καθένας τους επιδιώκει τις φαντασιοπληξίες της ελευθερίας και καταλήγει στην αναρχία, διαμαρτύρεται απλά γιατί του αρέσει να διαμαρτύρεται. Αν βρεθούν πρόσωπα που θα θέλουν να γράψουν εναντίον μας, δε θα βρεθεί κανείς για να εκτυπώσει τα γραπτά τους. Πριν δεχτεί να τυπώσει ένα κείμενο ο εκδότης ή ο τυπογράφος, θα υποχρεώνεται να πηγαίνει στις αρχές, για να πετύχει την έγκριση γι' αυτό. Μ' αυτό τον τρόπο θα γνωρίζουμε εκ των προτέρων τις παγίδες που μας στήνουν και θα τις καταστρέφουμε, δίνοντας εκ των προτέρων εξηγήσεις για την εξεταζόμενη υπόθεση. Στην τρίτη γραμμή θα βάλουμε την υποτιθέμενη αντιπολίτευσή μας. Ένα ελάχιστο όργανο θα είναι ο αντίποδας των ιδεών μας. Οι αντίπαλοί μας θα θεωρήσουν τον ψευτοαντίπαλό μας αυτόν για σύμμαχό τους και θα μας αποκαλύψουν το παιχνίδι τους. Από τώρα πλέον, τουλάχιστον στο γαλλικό Τύπο, υπάρχει μία μασονική αλληλεγγύη. Όλα τα όργανα του Τύπου είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους με το επαγγελματικό μυστικό. Όπως με τους αρχαίους μάντεις, κανένα μέλος δεν προδίδει το μυστικό των πληροφοριών του, αν δεν πάρει διαταγή γι' αυτό. Πρέπει να γίνει πιστευτό ότι το νέο καθεστώς έχει τόσο καλά ικανοποιήσει όλο τον κόσμο, ώστε και τα εγκλήματα ακόμη εξαφανίσθηκαν. Οι περιπτώσεις εκδήλωσης της εγκληματικότητας πρέπει να είναι γνωστές μόνο στα θύματά της και τους τυχόν μάρτυρές τους.



Πρωτόκολλο Δέκατο Τρίτο

Ο Τύπος άλλωστε θα τραβάει αμέσως την προσοχή πάνω σε νέα ζητήματα (έχουμε, όπως γνωρίζετε, συνηθίσει τους ανθρώπους να ζητούν πάντοτε το νέο). Κάποιοι ηλίθιοι, που θα φαντάζονται τους εαυτούς τους όργανα του πεπρωμένου, θα ασχοληθούν με τα νέα αυτά ζητήματα, χωρίς να αντιληφθούν ότι δεν καταλαβαίνουν τίποτε από εκείνα που θέλουν να συζητήσουν. Και για να μην κατορθώνουν τίποτε με τη σκέψη, θα τους αποτρέπουμε απ' αυτή με διασκεδάσεις, με παιχνίδια, τέρψεις, πάθη, οίκους ανοχής... Λίγο μετά θα προτείνουμε μέσω του Τύπου διαγωνισμούς τέχνης, αθλητισμού κλπ. Το ενδιαφέρον γι' αυτά θ' απομακρύνει οριστικά το πνεύμα τους από ζητήματα, για τα οποία θα αναγκαζόμασταν να παλέψουμε εναντίον τους. Χάνοντας λίγο-λίγο τη συνήθεια να σκέπτονται με δική τους πρωτοβουλία, θα καταλήξουν να μιλάνε για συνταύτιση των ιδεών μας, διότι θα είμαστε οι μόνοι που θα προτείνουμε νέες κατευθύνσεις της σκέψης μέσω τέτοιων προσώπων, που να μη θεωρούνται συνεργάτες μας. Ο ρόλος των Φιλελεύθερων ουτοπιστών θα λήξει οριστικά όταν το πολίτευμά μας θα αναγνωριστεί. Μέχρι τότε θα μας προσφέρουν καλές υπηρεσίες. γιατί υποτάξαμε αυτούς τους βλακοχριστιανούς με πλήρη επιτυχία με τη λέξη "πρόοδος" και δεν υπάρχει ούτε ένας μεταξύ τους, ο οποίος να βλέπει ότι κάτω απ' αυτή τη λέξη κρύβεται πλάνη σε όλες τις περιπτώσεις που δεν πρόκειται για υλικές εφευρέσεις, αφού η αλήθεια είναι μία και μόνη και δε μπορεί να έχει πρόοδο.



Πρωτόκολλο Δέκατο Τέταρτο

Όταν θα έρθει η βασιλεία μας δε θ' αναγνωρίσουμε την ύπαρξη άλλης θρησκείας εκτός απ' αυτή του ενός θεού μας, με τον οποίο είναι συνδεδεμένη η μοίρα μας, γιατί είμαστε ο εκλεκτός λαός και μέσω του οποίου η ίδια μοίρα είναι ενωμένη με τα πεπρωμένα του κόσμου. Γι' αυτό ακριβώς πρέπει να καταστρέψουμε κάθε πίστη. Θα διεγείρουμε τόσο μεγάλη απέχθεια απέναντι σ' αυτά, ώστε οι λαοί θα προτιμούν την ησυχία της δουλείας από τα δικαιώματα της διαβόητης ελευθερίας, η οποία τόσο τους βασάνισε, η οποία τους αφαίρεσε τα μέσα της επιβίωσης, η οποία τους παρέδωσε για εκμετάλλευση σε συμμορία τυχοδιωκτών που δε γνώριζαν τι έκαναν...



Πρωτόκολλο Δέκατο Πέμπτο

Όταν τέλος αρχίσουμε να βασιλεύουμε μετά από πραξικοπήματα οργανωμένα παντού την ίδια μέρα, ύστερα από την οριστική ομολογία της μηδαμινότητας όλων των υφισταμένων Κυβερνήσεων (και θα περάσει πολύς καιρός ακόμη, ίσως αιώνας ολόκληρος, μέχρι τη στιγμή εκείνη), θα προσπαθήσουμε να μην υπάρχουν συνομωσίες εναντίον μας. Κάθε νέα δημιουργία οποιασδήποτε μυστικής οργάνωσης θα τιμωρείται επίσης με θάνατο. Με τον ίδιο τρόπο θα μεταχειρισθούμε και τους Χριστιανούς Μασόνους που γνωρίζουν περισσότερα απ' όσα πρέπει. Στις Χριστιανικές κοινωνίες που έχουμε σπείρει τόσο βαθιές ρίζες διαφωνιών και διαμαρτυριών, δεν είναι δυνατό ν' αποκατασταθεί η τάξη παρά μόνο με αμείλικτα μέτρα, που να μαρτυρούν άκαμπτη εξουσία. Είναι ανώφελο να δίνεται προσοχή στα θύματα που πέφτουν για χάρη του μελλοντικού καλού. Αλλά για όσο καιρό θα περιμένουμε την ανακήρυξή μας, θα δημιουργούμε και θα πολλαπλασιάζουμε τις μασονικές στοές σε κάθε χώρα της οικουμένης. Θα προσελκύουμε σ' αυτές όλους εκείνους που είναι ή μπορούν να γίνουν υπέροχοι πράκτορές μας. Οι στοές αυτές θ' αποτελούν το σπουδαιότερο γραφείο πληροφοριών μας και το όργανό μας που θα έχει τη μεγαλύτερη επιρροή. Όσοι συμμετέχουν στις μυστικές οργανώσεις είναι συνήθως φιλόδοξοι τυχοδιώκτες και γενικά άνθρωποι ως επί το πλείστον κενοί, με τους οποίους δε θα δυσκολευτούμε να συνεννοηθούμε για την εκπλήρωση των σκοπών μας. Είναι φυσικό να είμαστε εμείς, και όχι κάποιος άλλος, εκείνοι που θα καθοδηγούν τις υποθέσεις του μασονισμού, διότι γνωρίζουμε που βαδίζουμε, γνωρίζουμε τον τελικό σκοπό κάθε ενέργειας, ενώ οι Χριστιανοί δε γνωρίζουν τίποτα, ούτε καν το άμεσο αποτέλεσμα. Θέλουν την συγκίνηση της επιτυχίας και των χειροκροτημάτων, τα οποία πάντοτε χορηγούμε άφθονα. Δε μπορείτε να φανταστείτε πως γίνεται να φτάσουν και οι πιο συνετοί Χριστιανοί σε ασυνείδητη απλοϊκότητα, με τον όρο να είναι ευχαριστημένοι με τον εαυτό τους, και συγχρόνως πόσο εύκολα απογοητεύονται από την παραμικρή αποτυχία, έστω και μόνο με την παρεμπόδιση των χειροκροτημάτων, καταλήγοντας κατόπιν σε δουλική υπακοή με το σκοπό νέων επιτυχιών... Πόσο οξυδερκείς ήταν οι παλιοί σοφοί μας που έλεγαν ότι, για να πετύχει κάποιος ένα σκοπό, δεν πρέπει να διστάζει μπροστά στα μέσα ούτε και να υπολογίζει τον αριθμό των θυμάτων που θυσιάστηκαν. Ποτέ δεν υπολογίσαμε τα θύματα των κτηνών Χριστιανών και, μολονότι έχουμε θυσιάσει πολλούς δικούς μας, έχουμε δώσει στο λαό μας τέτοια δύναμη πάνω στη γη, που δε θα τολμούσε καν να ονειρευτεί άλλοτε. Ο θάνατος είναι το αναπόφευκτο τέλος καθενός. Είναι προτιμότερο να επισπεύδουμε το τέλος εκείνων, οι οποίοι βάζουν εμπόδια στο έργο μας, παρά το τέλος το δικό μας, που δημιουργήσαμε αυτό το έργο. Τα μέτρα αυτά εξολόθρευσαν από τον κόλπο του μασονισμού κάθε σπέρμα διαμαρτυρίας. Ενώ συγκρατούμε το λαό και τους πράκτορές μας σε πλήρη υπακοή. Οι καταχρήσεις εξουσίας των κατώτερων υπαλλήλων θα τιμωρούνται τόσο αυστηρά, ώστε κανείς δε θα τολμήσει να μετρήσει τη δύναμή του. Κάθε περίπτωση παρανομίας ή καταχρήσεως θα τιμωρείται παραδειγματικά. Η δωροδοκία και η αλληλέγγυα συνενοχή μεταξύ των υπαλλήλων της Διοικήσεως θα εξαφανιστούν μετά τα πρώτα παραδείγματα αυστηρότατης τιμωρίας. Η αίγλη της εξουσίας μας απαιτεί αποτελεσματικές τιμωρίες, δηλαδή σκληρές, για την ελάχιστη παράβαση των νόμων, γιατί κάθε παράβαση θίγει το γόητρο της ανώτερης αρχής. Θα απομακρύνουμε το φιλελευθερισμό απ' όλες τις σπουδαίες θέσεις της διοίκησής μας, από τις οποίες θα εξαρτάται η μόρφωση των υποτελών μας σύμφωνα με τον τρόπο που επιβάλλει η κοινωνική μας τάξη. Θα καταργήσουμε το δικαίωμα της αναίρεσης, την οποία θα διατηρήσουμε μόνο εμείς οι κυβερνήτες, γιατί δεν πρέπει να επιτρέψουμε να σχηματίσει ο λαός την εντύπωση ότι είναι δυνατό να βγήκε κάποια άδικη απόφαση από τους δικαστές που διορίστηκαν από μας. Αν ο Βασιλιάς του Ισραήλ βάλει πάνω στο ιερό κεφάλι του το στέμμα που θα του προσφέρει η Ευρώπη, θα γίνει ο Πατριάρχης του Κόσμου. Τα αναγκαία θύματα, τα οποία λόγω της χρησιμότητάς τους θα τα θυσιάσει, δε θα φτάσουν ποτέ στον αριθμό των θυμάτων που προσφέρθηκαν για πολλούς αιώνες στη μανία των μεγαλείων από την αντιζηλία των Χριστιανικών κυβερνήσεων.



Πρωτόκολλο Δέκατο Έκτο

Για το σκοπό να καταστρέψουμε κάθε ξένη για μας συγκεντρωτική δύναμη, θα καταργήσουμε τα Πανεπιστήμια, τα οποία αποτελούν τον πρώτο σταθμό του συγκεντρωτισμού, και θα ιδρύσουμε καινούργια με νέα μορφή. Η κακή γνώση που οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν για τα πολιτικά ζητήματα δημιουργεί ουτοπιστές και κακούς πολίτες. Μπορείτε και μόνοι σας να καταλάβετε σε ποια κατάσταση έφερε τους Χριστιανούς η γενική μόρφωσή τους. Αναγκασθήκαμε να εισαγάγουμε στη μόρφωσή τους όλες τις αρχές που τόσο καλά εξασθένησαν την κοινωνική τους τάξη. Όταν θα βρισκόμαστε όμως στην εξουσία, θ' αποκλείσουμε από την εκπαίδευση οτιδήποτε μπορεί να προκαλέσει αναταραχές και από τη νεολαία θα δημιουργήσουμε παιδιά που θα υπακούουν στους Νόμους και θ' αγαπούν τον κυβερνήτη τους σαν ένα στήριγμα και ελπίδα ειρήνης και ευτυχίας. Θα διαγράψουμε από τη μνήμη των ανθρώπων όλα τα δυσάρεστα σε μας γεγονότα των περασμένων αιώνων, διατηρώντας απ' αυτά μόνο εκείνα που ζωγραφίζουν τα σφάλματα των Χριστιανικών Κυβερνήσεων. Θα καταργήσουμε κάθε ελεύθερη μόρφωση. Το σύστημα της κατάπνιξης της σκέψης μπήκε ήδη σε εφαρμογή με τη μέθοδο που ονομάστηκε "διδασκαλία με εικόνες" και που θα μεταβάλλει τους Χριστιανούς σε υπάκουα ζώα που δε θα σκέπτονται και θ' αναμένουν την παράσταση των πραγμάτων με εικόνες, για να τ' αντιληφθούν...



Πρωτόκολλο Δέκατο Έβδομο

Η ελευθερία της συνειδήσεως έχει ήδη διακηρυχθεί παντού. Επομένως ελάχιστα χρόνια απομένουν ακόμη μέχρι την πλήρη κατάρρευση της Χριστιανικής Θρησκείας. Ο βασιλιάς των Ιουδαίων θα είναι ο αληθινός Πάπας της Οικουμένης, ο Πατριάρχης της διεθνούς Εκκλησίας. Το πολίτευμά μας θα είναι ενσάρκωση της Βασιλείας του Βισνού, ο οποίος θα είναι το σύμβολό μας. Με καθένα από τα εκατό χέρια μας θα κρατάμε και ένα ελατήριο της κοινωνικής μηχανής. Θα αντιλαμβανόμαστε τα πάντα χωρίς τη βοήθεια της επίσημης Αστυνομίας, η οποία, όπως την έχουμε διοργανώσει για τους Χριστιανούς, εμποδίζει σήμερα τις Κυβερνήσεις να βλέπουν. Στο πρόγραμμα μας το ένα τρίτο των υπηκόων μας θα επιβλέπει τους άλλους από καθήκον, για να υπηρετήσουν το Κράτος με τη θέλησή τους. Δε θα θεωρείται τότε ατιμία να είναι κάποιος κατάσκοπος και καταδότης. Απεναντίας αυτό θα είναι αξιέπαινο, οι αβάσιμες όμως καταγγελίες θα τιμωρούνται σκληρά, για να μη γίνεται κατάχρηση αυτού του δικαιώματος. Όποιος δεν αναφέρει ό,τι είδε και άκουσε γύρω από τα πολιτικά ζητήματά τους, θα θεωρείται εξίσου ένοχος συμμετοχής και απόκρυψης, σαν να αποδεικνυόταν ότι διέπραξε αυτά τα δύο εγκλήματα. Όπως σήμερα οι αδελφοί μας είναι υποχρεωμένοι με δική τους ευθύνη να καταγγέλουν στην κοινότητά τους τούς αποστάτες ή τα πρόσωπα που σχεδιάζουν κάτι εναντίον της κοινότητάς τους, έτσι και στο παγκόσμιο Κράτος μας οι υπήκοοί μας θα είναι υποχρεωμένοι πάντοτε να εξυπηρετούν το Κράτος σε κάθε περίπτωση. Μια τέτοια οργάνωση θα εξαφανίσει τις καταχρήσεις της εξουσίας, τη διαφθορά και οτιδήποτε τα συμβούλιά μας και οι θεωρίες μας για πανανθρώπινα δικαιώματα εισήγαγαν στις συνήθειες των Χριστιανών... Πως αλλιώς όμως θα μπορούσαμε να πετύχουμε τον πολλαπλασιασμό των ανωμαλιών στη διοίκησή τους; Με ποια άλλα μέσα;... Μεταξύ των σπουδαιότερων απ' αυτά είναι και τα όργανα στα οποία έχει ανατεθεί η διατήρηση και η αποκατάσταση της τάξης.



Πρωτόκολλο Δέκατο Όγδοο

Θα εξαναγκάσουμε τις Κυβερνήσεις ν' αναγνωρίσουν την αδυναμία τους με τα φανερά μέτρα ασφαλείας που θα παίρνουν, και με τον τρόπο αυτό θα καταστρέφουμε το γόητρο της εξουσίας.

Η κυβέρνησή μας θα φρουρείται από σχεδόν αόρατη φρουρά γιατί δεν παραδεχόμαστε ούτε καν τη σκέψη ότι μπορεί να υπάρχει εναντίον της κάποια δύναμη, εναντίον της οποίας να μην είναι σε θέση να παλέψει, ώστε να είναι υποχρεωμένη να κρύβεται.



Πρωτόκολλο Δέκατο Ένατο

Οι επαναστάσεις δεν είναι δυνατό να χαρακτηριστούν αλλιώς εκτός από γάβγισμα μικρού σκυλιού εναντίον ενός ελέφαντα. Για μια καλά διοργανωμένη Κυβέρνηση, όχι από άποψη αστυνομικής, αλλά κοινωνικής οργάνωσης, το μικρό σκυλί γαβγίζει εναντίον του ελέφαντα, γιατί αγνοεί την ξεχωριστή του θέση και αξία. Αρκεί κάποιος να αποδείξει μ' ένα καλό παράδειγμα την αξία της μιας ή της άλλης, για να πάψουν τα σκυλάκια να γαβγίζουν και να συνηθίσουν να κουνάνε την ουρά τους μόλις εμφανίζεται ο ελέφαντας. Για να αφαιρέσουμε το γόητρο της ανδρείας από το πολιτικό έγκλημα, θα τους καθίζουμε στο εδώλιο των κατηγορουμένων δίπλα με τους κλέφτες, τους δολοφόνους και τους κάθε λογής φτηνούς και ταπεινούς εγκληματίες. Τότε η κοινή γνώμη θα συγχύσει στη σκέψη της αυτή την κατηγορία των εγκληματιών με τον εξευτελισμό των άλλων και θα τους αντιμετωπίσει με την ίδια περιφρόνηση. Είμαστε διατεθειμένοι (και ελπίζω ότι το έχουμε κατορθώσει) να εμποδίσουμε τους Χριστιανούς να καταπολεμήσουν τις επαναστάσεις μ' αυτό τον τρόπο. Γι' αυτό το σκοπό, μέσω του τύπου, των λόγων μας που δημοσιεύονται και των ωραίων εγχειριδίων της ιστορίας έχουμε διαφημίσει το μαρτύριο που προτίμησαν δήθεν οι επαναστάτες για το κοινό καλό. Αυτή η διαφήμιση αύξησε τις τάξεις των φιλελευθέρων και έριξε χιλιάδες Χριστιανούς στις τάξεις του κοπαδιού μας.



Πρωτόκολλο Εικοστό

Μια προοδευτική φορολογία θα δώσει πολύ μεγαλύτερο εισόδημα από τη σημερινή αναλογική φορολογία, η οποία μας είναι χρήσιμη μόνο για να διεγείρουμε αναταραχές και δυσαρέσκειες μεταξύ των Χριστιανών. Προκαλέσαμε στους Χριστιανούς οικονομικές κρίσεις με μοναδικό σκοπό ν' αποσύρουμε το χρυσό από την κυκλοφορία. Τεράστια κεφάλαια έμειναν στάσιμα, αποσύροντας και το χρήμα των Κρατών, που υποχρεώνονταν έτσι ν' απευθύνονται στα ίδια αυτά κεφάλαια, για να βρούν χρήματα. Τα δάνεια αυτά επιβάρυναν τα οικονομικά των Κρατών με την πληρωμή τόκων. Τα υποδούλωσαν στο κεφάλαιο. Η συγκέντρωση της βιομηχανίας στα χέρια των κεφαλαιοκρατών, οι οποίοι κατέστρεψαν τη μικρή βιομηχανία, απορρόφησε όλες τις δυνάμεις του λαού και συγχρόνως του Κράτους. Όσο καιρό τα δάνεια παρέμειναν εσωτερικά, οι Χριστιανοί δεν έκαναν τίποτα άλλο από το να μεταβιβάζουν το χρήμα από την τσέπη του φτωχού στις τσέπες του πλούσιου. Όταν όμως εξαγοράσαμε τα πρόσωπα που χρειάζονταν για να μεταφέρουμε τα δάνεια σε εξωτερικό έδαφος, όλα τα πλούτη των Χριστιανών διοχετεύθηκαν στα ταμεία μας και όλοι οι Χριστιανοί άρχισαν να μας πληρώνουν φόρο υποτέλειας. Πόσο φανερή είναι η απουσία της κρίσης από τα καθαρά ζωώδη μυαλά των Χριστιανών! Δανείζονταν από μας με τόκο και χωρίς να σκέπτονται ότι θα χρειαζόταν ν' αφαιρέσουν το χρήμα αυτό επιβαρυμένο με τους επιπλέον τόκους από τα ταμεία του Κράτους για να μας εξοφλήσουν! Υπήρχε τίποτε απλούστερο από το να παίρνουν το χρήμα που είχαν ανάγκη από τους φορολογουμένους τους;



Πρωτόκολλο Εικοστό Πρώτο

Επωφεληθήκαμε τη διαφθορά των διοικητών και την αμέλεια των κυβερνητών, για να εισπράξουμε ποσά διπλάσια, τριπλάσια και ακόμη μεγαλύτερα, δανείζοντας στις κυβερνήσεις των Χριστιανών χρήμα που δεν ήταν καθόλου αναγκαίο στο Κράτος. Θα καταργήσουμε επίσης όλα τα χρηματιστήρια, γιατί δεν επιτρέπουμε να κλονιστεί το γόοητρο της δυνάμεώς μας με την αυξομείωση των τιμών των αξιών μας.



Πρωτόκολλο Εικοστό Δεύτερο

Έχουμε στα χέρια μας τη μεγαλύτερη δύναμη της σημερινής εποχής, το χρυσό. Μήπως δεν αποδείξαμε με τον τόσο μεγάλο πλούτο ότι το κακό που αναγκαστήκαμε να διαπράξουμε για τόσους αιώνες χρησίμευσε επιτέλους στο αληθινό καλό, να τακτοποιήσουμε δηλαδή τα πάντα; Ορίστε η σύγχυση του ορισμού του καλού και του κακού. Η τάξη θ' αποκατασταθεί κάπως με τη βία, αλλά επιτέλους θ' αποκατασταθεί. Θα εξηγήσουμε συγχρόνως ότι η ελευθερία δεν έγκειται στην ακολασία και το δικαίωμα της ισχύος. Το κράτος μας θα είναι ένδοξο, γιατί θα είναι ισχυρό, θα διοικεί και θα διευθύνει και δε θα ρυμουλκείται από αρχηγούς κομμάτων και ρήτορες, που απαγγέλουν ανόητες λέξεις, τις οποίες ονομάζουν μεγάλες αρχές αλλά στην πραγματικότητα είναι ουτοπίες.



Πρωτόκολλο Εικοστό Τρίτο

Για να συνηθίσουν οι Λαοί την υπακοή, πρέπει να τους εξασκήσουμε στη μετριοφροσύνη και, επομένως, να ελαττώσουμε την παραγωγή των ειδών πολυτελείας. Μ' αυτό το μέτρο θα βελτιώσουμε τα διεφθαρμένα ήθη ανταγωνιζόμενοι την πολυτέλεια. Θα επανιδρύσουμε τη μικρή βιομηχανία, η οποία θα μειώσει τα ιδιωτικά κεφάλαια των εργοστασιαρχών. Η απεργία είναι το πιο επικίνδυνο πράγμα για την κυβέρνηση. Για μας ο ρόλος της θα τελειώσει, αμέσως μόλις η εξουσία έρθει στα χέρια μας. Το μεθύσι θ' απαγορευτεί επίσης με νόμους και θα τιμωρείται σαν έγκλημα εναντίον της ανθρωπότητας, αφού οι άνθρωποι που κατακυριεύονται απ' αυτό κάτω από την επίδραση του οινοπνεύματος μεταμορφώνονται σε κτήνη. Ο άρχοντας αυτός θα πάρει τη θέση των κυβερνήσεων που υπάρχουν σήμερα, οι οποίες σέρνουν την ύπαρξη τους ανάμεσα στις απογοητευμένες εξαιτίας μας κοινωνίες, που απαρνήθηκαν ακόμη και αυτή τη δύναμη του Θεού και στους κόλπους τους υψώνεται από παντού η φωτιά της αναρχίας, ενώ αυτός πρέπει πριν από οτιδήποτε άλλο να κατασβέσει αυτή την αχόρταγη φλόγα. Αυτή είναι η αιτία, για την οποία θα υποχρεωθεί να καταδικάσει σε θάνατο αυτές τις κοινωνίες, ακόμη και αν πρέπει να τις πνίξει στο αίμα τους, για ν' αναστήσει με τη μορφή στρατιάς που οργανώθηκε σωστά και αγωνίζεται ευσυνείδητα εναντίον κάθε μολύνσεως ικανής να μολύνει το κρατικό σώμα. Οι δυνάμεις αυτές ήδη θριαμβεύουν, λεηλατούν και προβαίνουν σε κάθε είδους βιαιοπραγίες με το πρόσχημα της ελευθερίας και του δικαίου. Αυτές κατέστρεψαν κάθε τάξη στην κοινωνία, για να υψώσουν πάνω στα ερείπιά τους το θρόνο του Βασιλιά του Ισραήλ. Τότε θα χρειαστεί να τους απομακρύνουμε από το δρόμο του, στον οποίο δεν πρέπει να υπάρχει ούτε το ελάχιστο εμπόδιο.



Πρωτόκολλο Εικοστό Τέταρτο

Και για να γνωρίζει και να αγαπά ο λαός το Βασιλιά του, είναι αναγκαίο αυτός να συνεννοείται με τους υπηκόους του στις δημόσιες πλατείες. Αυτό επιφέρει την αναγκαία ένωση των δύο δυνάμεων, τις οποίες έχουμε χωρίσει σήμερα με τον τρόμο. Αυτή η τρομοκρατία μας ήταν κάθε φορά απαραίτητη, για να πέσουν οι δύο αυτές δυνάμεις χωρισμένες κάτω από την επιρροή μας.



Από όσα προαναφέρθηκαν προκύπτει ότι οι εβραίοι δεν επιθυμούσαν για κανέναν λόγο την απελευθέρωση των Ελλήνων. Αντίθετα εργάζονταν προς όφελος των Τούρκων, διότι η τουρκοκρατία εξυπηρετούσε τα σχέδιά τους για εκμεταλλευτική αισχροκέρδεια σε βάρος του υπόδουλου Ελληνισμού. Οι εβραίοι ωστόσο, πανούργοι από τη φύση τους, κατάφεραν να επωφεληθούν οικονομικά και από εκείνο ακόμη το γεγονός που απεύχονταν και το οποίο δεν ήταν άλλο από την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Η οικονομική δυσπραγία του Ελληνισμού και οι αυξημένες ανάγκες του σε όπλα, πολεμοφόδια και τρόφιμα, έγιναν αντικείμενο της πιο σκληρής εκμεταλλεύσεως από τους εβραίους, οι οποίοι επωφελήθηκαν των περιστάσεων με σκοπό να γίνουν και πάλι κύριοι της καταστάσεως, υποδουλώνοντας οικονομικά το επαναστατημένο γένος. Κατά τη διάρκεια του δαπανηρού αλλά κυρίως αιματηρού αγώνα, ο Ελληνισμός είχε ως μόνη διέξοδό του, για να επιβιώσει και να συνεχίσει την εξέγερση, τον εσωτερικό δανεισμό. Οι μόνοι πρόθυμοι να δανείσουν τους 'Ελληνες ήταν οι τοκογλύφοι εβραίοι, θέτοντας φυσικά ως προϋπόθεση για τη σύναψη δανείων, όρους εξοντωτικούς. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι αγγλοεβραίοι τραπεζίτες Ρικάρντο (Ιωσήφ και Σαμψών), εμφανίσθηκαν πρόθυμοι να δανειοδοτήσουν τους 'Ελληνες, υπό την προϋπόθεση όμως, ότι θα λάμβαναν ως υποθήκη ολόκληρη την Κορινθία και θα εισέπρατταν ως εξόφληση, τα διπλάσια χρήματα απ’ όσα είχαν συγκεντρώσει ως φιλέλληνες από ολόκληρη την Ευρώπη. Ιδιαίτερα επαχθείς ήταν και οι όροι του εβραίου τραπεζίτη Ρότσιλντ. Το αποτέλεσμα ήταν, το Έθνος δανειοδοτούμενο κάτω από ληστρικές συνθήκες, να περιέλθει σε μία πιο ασφυκτική μορφή εξάρτησης, την οικονομική, από τους εβραίους... Στο σημείο ακριβώς αυτό, γίνονται κατανοητοί οι υπερχρονικοί στίχοι του κατά πολύ μεταγενέστερου ποιητή Κ. Καρυωτάκη «Λευτεριά, Λευτεριά, θα σε αγοράσουν έμποροι και κονσόρτσια κι εβραίοι...».

Τελικά το πρώτο δάνειο του Αγώνα συνάφθηκε στην Αγγλία, το 1824. Οι 'Ελληνες απεσταλμένοι Ι. Ορλάνδος και Α. Λουριώτης, συνομολόγησαν με τον οίκο Λόφνουν στις 21 Φεβρουαρίου 1824, δάνειο ύψους 800.000 λιρών στερλινών, σε τιμή έκδοσης 59% και τόκο ετήσιο 5% επί της ονομαστικής αξίας. Για την απόσβεση του δανείου, καθοριζόταν διάστημα 36 ετών. Ως εγγύηση δε -παρακαταθήκη- για την αποπληρωμή του δανείου, είχε συμφωνηθεί να τελούν όλα τα «Εθνικά κτήματα». Από το ονομαστικό κεφάλαιο που αποτελούσε το ποσό του δανείου (800.000 λίρες), μόνο οι 298.700 δόθηκαν στους Έλληνες. Το μεγαλύτερο μέρος του ποσού εξανεμίστηκε σε προμήθειες και... έξοδα από τους εβραίους. Το τελικό ποσό αποφασίσθηκε να κατεβεί στις τράπεζες του φιλοεβραίου Καίσαρα Λογοθέτη και του εβραίου Σαμουήλ Βαρφ, στη Ζάκυνθο. Ωστόσο, ακόμη και το εναπομείναν από τη λεηλασία ποσό, καθυστέρησε αρκετά να φθάσει στην Ελλάδα, στελνόταν δε με αγγλικά πλοία, υπό τη μορφή δόσεων, δυσχεραίνοντας σημαντικά την έκβαση του αγώνα. Το δεύτερο αγγλικό δάνειο ανέλαβαν να διεκπεραιώσουν οι εβραίοι αδελφοί Ρικάρντο, οι ληστρικές αξιώσεις των οποίων αναφέρθηκαν παραπάνω. Η συμφωνία για τη σύναψη του δανείου, τελικά υπογράφηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1825. Το ονομαστικό κεφάλαιο ανερχόταν στα 2.000.000 λίρες στερλίνες για έξοδα δε του... τραπεζικού οίκου, προμήθεια πληρωμής τόκου, προμήθεια για τα μεσιτικά έξοδα συνομολογήσεως καθώς και για όλες τις εβραϊκές «εκδουλεύσεις», το ύψος του ποσού το οποίο θα παρελάμβαναν οι Έλληνες κατήλθε στις 816.000 λίρες, ενώ η χρέωση λόγω του δανείου ίσχυσε για ολόκληρο το ποσό (2.000.000 λίρες). Όμως ούτε και αυτό το ποσό τελικά ήταν στη διάθεση των Ελλήνων. Τέθηκε στη διάθεση της αγγλοεβραϊκής διαχειρίσεως με εκβιαστικούς όρους και αντί να σταλούν όπλα και χρήματα στην Ελλάδα, όπως είχε εκ των προτέρων συμφωνηθεί, παραγγέλθηκαν πλοία στην Αγγλία, φρεγάτες στις ΗΠΑ, μισθώθηκαν πανάκριβα αμειβόμενοι ξένοι στρατιωτικοί, οι οποίοι ήλθαν στην Ελλάδα όχι βέβαια για να συμβάλλουν στην διεξαγωγή του Αγώνα, αλλά για να θησαυρίσουν, εκμεταλλευόμενοι καιροσκοπικά, τις δυσμενείς για τον Ελληνισμό συγκυρίες, το δε εναπομείναν ποσό κατασπαταλήθηκε στο... χρηματιστήριο. Ποτέ άλλοτε 'Εθνος δεν καταληστεύθηκε κατ’ αυτό τον επαίσχυντο τρόπο, όπως συνέβη με το Ελληνικό στην προκειμένη περίπτωση. Το υλικό, ότι δηλαδή απέμεινε από αυτό, παραδόθηκε τελικά στις Ελληνικές δυνάμεις προς το τέλος σχεδόν του αγώνα, μόλις το 1826 και αυτό υπήρξε ελλιπέστατο. Αυτές, σε συντομία, ήταν οι ληστρικές - τοκογλυφικές επιδόσεις των εβραιοάγγλων και των εβραιοαμερικών «φιλελλήνων», για να επιβεβαιωθεί τελικά το εικοστό άρθρο από τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, το οποίο αναφέρει επιγραμματικά τα ακόλουθα: «Κάθε δάνειο υποδεικνύει την αδυναμία του Κράτους και την μη κατανόηση των δικαιωμάτων αυτού. Τα δάνεια επικρέμωνται όπως το σπαθί του Δαμοκλέους στο κεφάλι κυβερνώντων. Τα εξωτερικά δάνεια είναι βδέλες. Όταν όμως εξαγοράσουμε τα πρόσωπα τα οποία χρειάζονται, για να μεταφέρουν τα δάνεια σε εξωτερικό έδαφος, όλα τα πλούτη των κρατών διοχετεύονται στα ταμεία μας και όλοι οι χριστιανοί αρχίζουν να καταβάλλουν σε εμάς φόρο υποτέλειας...». Νιώθοντας απέχθεια αλλά και αγανάκτηση από την κατάσταση που επικρατούσε, μία κατάσταση η οποία με ελαφρές παραλλαγές εξακολουθεί να ισχύει ακόμη και σήμερα, ο φιλέλλην Λόρδος Βύρων σε ποίημά του, μεταξύ των άλλων, αναφέρει και τους ακόλουθους στίχους.



«Πόσο πλούσια είναι η Βρετανία
'Οχι φυσικά σε ορυχεία, ή ειρήνη
ή αφθονία, καλαμπόκι ή λάδι ή κρασιά.
'Ηταν ποτέ η χριστιανική γη τόσο
πλούσια σε εβραίους;
'Ολες οι καταστάσεις.
'Ολα τα πράγματα.
'Ολες τις ηγεμονίες, αυτοί τις ελέγχουν.
Κάνουν ένα δάνειο «απ’ την Ινδία ως τον Πόλο»
με μεγάλη ταχύτητα.
Αυτοί τραπεζίτης - κτηματομεσίτης - Βαρώνος.
Βοηθούν την χρεωκοπία μας
τύραννοι για το συμφέρον τους...



Ο διεθνής σιωνισμός άλωσε καίρια την πολιτική ζωή της Ελλάδας, εγκαθιδρύοντας το κοινοβουλευτικό πλαίσιο, το οποίο είναι γνωστό από που έλκει την καταγωγή του. Συνακόλουθα δημιούργησε κόμματα - μαριονέτες, τα οποία ήταν φαινομενικά αυτόνομα, αλλά στην ουσία εξαρτώνταν οικονομικά και εργάζονταν για σκοπούς του ιουδαϊσμού.

Ενα από τα κόμματα - δημιουργήματα των τοποτηρητών της ξενοκρατίας στον τόπο μας, αποτελεί και το ΚΚΕ, ένα κόμμα που δημιουργήθηκε από εβραίους και εξωμότες, διαδραματίζοντας έναν άθλιο και προδοτικό ρόλο σε όλες τις φάσεις της Ελληνικής Ιστορίας.



Ο ρόλος του ΚΚΕ και οι σκοποί της συστάσεώς του, είχαν ήδη διαφανεί από το 1918, όταν οι γνήσιοι σοσιαλιστές (''λληνες στη συνείδηση) είχαν καταγγείλει το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδας (Σ.Ε.Κ.Ε.), σαν εβραϊκό δημιούργημα, αποχωρώντας ομαδικά από αυτό.



Το κόμμα αυτό έπειτα μετονομάσθηκε σε ΚΚΕ. Τη δημιουργία του ΚΚΕ από σιωνιστικούς κύκλους την παραδέχονται και οι ίδιοι οι εβραίοι. Στο περιοδικό «Χρονικά» -επίσημο όργανο του Κ.Ι.Σ.- (τεύχος Σεπτ. - Οκτ. 1992, σελ. 13 - 14), διαβάζουμε, μεταξύ των άλλων, και τα ακόλουθα αποκαλυπτικά: «...Ευθύς μετά τη νεοτουρκική επανάσταση, δραστηριοποιείται στη Θεσσαλονίκη, το σιωνιστικό κίνημα με την ίδρυση της Λέσχης «Μπενέ Σιών» και του αθλητικού συλλόγου «Μακαμπή». Ο σιωνισμός είχε πρωτοεμφανισθεί στην πόλη από το 1899, καλυπτόμενος αρχικά κάτω από τον μανδύα σωματείων όπως η «Καδίμα» που προέβαλε σαν κύριο σκοπό την διάδοση της εβραϊκής γλώσσας. Σχεδόν ταυτόχρονα, το 1909, μέσα από την πολυάριθμη εβραϊκή εργατική (...) τάξη της Θεσσαλονίκης, γεννιέται και η σοσιαλιστική εργατική ομοσπονδία, περισσότερο γνωστή με τον στην ισπανοεβραϊκή γλώσσα τίτλο της «Φεντερασσιόν», που θα λειτουργήσει αυτόνομα μέχρι το 1918, όταν μαζί με άλλες ελληνικές αριστερές οργανώσεις έγινε συνιδρύτρια του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδας (ΣΕΚΕ), που αργότερα μετονομάσθηκε σε Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΚΕ). Ιδρυτής και ηγέτης της Φεντερασιόν ήταν ο Αβραάμ Μπεναρόγια...



Δεν είναι τυχαίο λοιπόν το γεγονός ότι το ΚΚΕ, πιστό στον διεθνισμό του εβραϊκού ιδεολογικού εμπνευστή του Μαρδοχάι Κεσιλί (Καρλ Μαρξ), όχι μόνο αντιτάχθηκε, αλλά και υπονόμευσε όλες ανεξαιρέτως τις Ελληνικές προσπάθειες που κατά καιρούς καταβλήθηκαν, αποσκοπώντας στην Εθνική Αναγέννηση και στην πραγμάτωση της Μεγάλης Ιδέας, επικαλούμενο πάντοτε ως πρόσχημα, την ιδεολογική του δήθεν αντίθεση προς τα αίτια διεξαγωγής των Εθνικών Αγώνων. Αυτή η υπονόμευση όμως, κατά την Εκστρατεία του 1922 έφθασε στο αποκορύφωμά της... Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, τον εν Ελλάδι εβραϊκό στοιχείο, χρηματοδότησε το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Αποκαλυπτική των σχέσεων κομμουνιστών-εβραίων, είναι το τηλεγράφημα που απηύθυνε αμέσως μετά την αποχώρηση των γερμανών από την Ελλάδα, ο μέγας ραββίνος Ηλίας Μπαρτζιλάι, προς τον Γ. Παπανδρέου, στο οποίο αναφέρει μεταξύ των άλλων και τα ακόλουθα: «η σωτηρία των -εννοείται των εβραίων- οφείλεται στο ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ και την αλληλεγγύην του λαού».



Εξ’ άλλου το Ε.Α.Μ. κατά το 1945 έπλεκε το εγκώμιο των εβραίων, διότι όπως τόνιζε σε ανακοίνωσή του (Υπ. Αριθμ. Πρωτ. 356, 9ης Οκτωβρίου 1945) «...είναι γνωστόν ότι πολλοί Ισραηλίτες πήραν μέρος στην Εθνική Αντίσταση όχι μόνον από τις τάξεις του Ε.Α.Μ. αλλά και του Ε.Λ.Α.Σ. δίνοντας παλικαρίσια το αίμα τους». Και σήμερα το ΚΚΕ πλαισιώνεται από εβραίους. Πρωτοστατούν οι Α. Κανελίδης, Ι. Καρέρας, Η. Καμχής, Μ. Μπενάκης, Σ. Σολμών, Α. Αβραμίδης, Χ. Ροζάκης, Δ. Τσάτσος και άλλοι πολλοί. Φημολογείται ακόμη ότι ο «αριστερός» Μίκης Θεοδωράκης, ο γνωστός πολιτικά περιπλανώμενος μουσικοσυνθέτης, έχει νυμφευθεί εβραία σύζυγο. Γνωρίζοντας πλέον την προέλευση των «ιθυνόντων νοών» που συγκρότησαν το ΚΚΕ, κατανοούνται πολλά για τη στάση του επί πολλών γεγονότων που σημάδεψαν την Ελληνική Ιστορία και ζωή.

ΟΙ ΟΞΥΡΡΥΓΧΕΙΟΙ ΠΑΠΥΡΟΙ

Οι Οξυρρύγχειοι Πάπυροι


Τα παρακάτω είναι αποσπάσματα αλληλογραφίας του Ρωμαίου συγκλητικού Μενένιου Άπιου , στον φίλο του Ατίλιο Νάβιο , ο οποίος τον διαδέχεται στην διακυβέρνηση της Αχαίας και τον συμβουλεύει για το πώς μπορεί να χειριστεί τους Έλληνες.
Οι πάπυροι βρέθηκαν στην τοποθεσία Οξύρρυγχος , εξ ου και το όνομα του τίτλου.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΠΡΩΤΟ
… κερδίσαμε αγαπημένε Ατίλιε τον κόσμο με τις λεγεώνες μας , αλλα θα μπορέσουμε να τον κρατήσουμε μονάχα με την πολιτική τάξη που θα του προσφέρουμε.
Διώξαμε τον πόλεμο στις παρυφές της γης . Από τον Περσικό κόλπο , ως την Μαυριτανία και από την γη των Αιθιόπων ως την Καληδονία , αδιατάρακτη βασιλεύει η ρωμαϊκή ειρήνη.
Δύσκολο φαίνεται να εξηγήσει κανείς , πως μια πόλη έφτασε να κυβερνά την οικουμένη. Μέσα στους λόγους όμως που θα αναφέρονταν για μια τέτοια εξήγηση θα έπρεπε πρώτος να ηταν ετούτος :
Καταλάβαμε καθαρά και έγκαιρα πως υποτάσσοντας ξένους λαούς αναλαμβάνουμε μιαν ευθύνη για την ευημερία τους. Τούτη η συνείδηση της ευθύνης διακρίνει τους βαρβάρους κατακτητές από τους κοσμοκράτορες.
Μονάχα ο Αλέξανδρος πριν από μας είχε την συνείδηση τούτης της ευθύνης. Ευτυχώς για την δόξα της Ρώμης , πέθανε νέος , γιατι αλλιώς θα ήτανε οι Έλληνες σήμερα οι άρχοντες του κόσμου.
Αλίμονο στους λαούς όταν τις προσπάθειές τους τις ενσαρκώνουν μονάχα σε μεμονωμένα άτομα που περνούν και όχι σε ανθρώπινες κοινότητες , σε θεσμούς που αντέχουν στην ροή των πραγμάτων και σηκώνουν άνετα τον όγκο των πολύχρονων έργων.
Έχουμε την σοφία να μην θέλουμε να είμαστε δυσβάσταχτοι εκμεταλλευτές των λαών που υποτάχτηκαν στην εξουσία μας.
… Αλλα δεν φτάνει να τους χαρίζουμε την ειρήνη και τάξη, γιατι αυτά είναι αρνητικά στοιχεία, είναι όροι, δεν αποτελούν την ουσία της ευδαιμονίας των ανθρώπων.
… θα έπρεπε και της φιλοσοφίας και της ποίησης τα δώρα να σκορπούσαμε στις χώρες που κυβερνούμε. Το μέγα όμως τούτο έργο είμαστε άξιοι να το κάνουμε μόνο στις δυτικές επαρχίες , γιατι εκεί που βρίσκεσαι εσύ , οι Έλληνες το επιτελούν ακόμη σήμερα καλύτερα από μας.
Ας επαναλάβουμε και εμείς την δυσάρεστη ομολογία του Οράτιου Φλάκκου :
Graecia capta , ferum victorem cepti , et artes intulit agresti Latio.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟ
… Μάθε φίλτατέ μου Ατίλιε , πως όσοι θέλουν να είναι κοσμοκράτορες, πρέπει να έχουν νοοτροπία πατρικίων και όχι νοοτροπία ιππέων.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΤΡΙΤΟ
… Ο Έλληνας είναι πιο εγωιστής από εμάς και συνεπώς από όλα τα έθνη του κόσμου. Το άτομό του είναι «πάντων χρημάτων μέτρον» κατά το ρητό του Πρωταγόρα. Αδέσμευτο , αυθαίρετο και ατίθασο , αλλα και αληθινά ελεύθερο , ορθώνεται το «εγω» των Ελλήνων. Χάρις σε αυτό σκεφθήκανε πηγαία, πρώτοι αυτοί , οσα εμείς αναγκαζόμαστε σήμερα να σκεφθούμε σύμφωνα με την σκέψη τους. Χάρις σε αυτό βλέπουν με τα μάτια τους και όχι με τα μάτια εκείνων που είδαν πριν από αυτούς. Χάρις σε αυτό η σχέση τους με το σύμπαν , με τα πράγματα και τους ανθρώπους δεν μπαγιατεύει , αλλα είναι πάντα νέα , δροσερή και το κάθε τι , χάρις σε αυτό το «εγω» αντιχτυπάει σαν πρωτοφανέρωτο στην ψυχή τους.
Είναι όμως και του καλού και του κακού πηγή τούτο το χάρισμα.
Το ίδιο «εγω» που οικοδομεί τα ιδανικά πολιτικά συστήματα, αυτό διαλύει και τις πραγματικές πολιτείες των ανθρώπων.
Και ήρθανε καιροί όπου ο ελληνικός εγωισμός ξέχασε την τέχνη που οικοδομεί τους ιδανικούς κόσμους, αλλα δεν ξέχασε την τέχνη που γκρεμίζει τις πραγματικές πολιτείες.
Και εμείς τους συναντήσαμε , καλέ Ατίλιε, σε τέτοιους καιρούς και γι αυτό η κρίση μας γι αυτούς συμβαίνει να είναι τόσο αυστηρή που κάποτε καταντά άδικη.
Αλλα και πώς να μην είναι ; Η μοίρα μας έταξε νομοθέτες του κόσμου και το ελληνικό άτομο περιφρονεί τον νόμο. Δεν παραδέχεται άλλη κρίση δικαίου παρά την ατομική του , που δυστυχώς στηρίζεται σε ατομικά κριτήρια.
Απορείς πως η πατρίδα των πιο μεγάλων νομοθετών , εχει τόση λίγη πίστη στον νόμο.
Και όμως από τέτοιες αντιθέσεις πλέκεται η ψυχή των ανθρώπων και η πορεία της ζωής των. Σπάνια οι έλληνες πείθονται «τοις κείνων ρήμασι».
Πείθονται μονο στα ρήματα τα δικά τους και η αλλάζουν τους νόμους κάθε λίγο ανάλογα με τα κέφια της στιγμής , η όταν δεν μπορούν να τους αλλάξουν , τους αντιμετωπίζουν σαν εχθρικές δυνάμεις και τότε μεταχειρίζονται εναντίον τους η τη βία η τον δόλο.
Α! πόσο την χαίρεται ο έλληνας την εύστροφη καταδολίευσή τους , τους σοφιστικούς διαλογισμούς που μεταβάλλουν τους νόμους σε ράκη!
Ο έλληνας εχει την πιο αδύνατη μνήμη από μας, έχει λιγότερη συνέχεια στον πολιτικό του βίο. Είναι ανυπόμονος και κάθε λίγο , μόλις δυσκολέψουν λίγο τα πράγματα, αποφασίζει ριζικές μεταρρυθμίσεις.
Θες να σαγηνεύσεις την εκκλησία του δήμου σε μια πόλη ελληνική ;
Πες τους : «Σας υπόσχομαι αλλαγή» Πες τους : «Θα θεσπίσω νέους νόμους» Αυτό αρκεί.
Με αυτό χορταίνει η ανυπομονησία τους , το αψίκορο πάθος του.
Τι φαεινές συλλήψεις θα βρεις μέσα σε αυτά τα ελληνικά δημιουργήματα της ιδιοτροπίας της στιγμής! Εμείς δειλά-δειλά και μόνο με το χέρι του πραίτωρα τολμήσαμε , διολισθαίνοντας μέσα στους αιώνες να ξεφύγουμε από τους άκαμπτους κλοιούς της Δωδεκαδέλτου μας , και πάλι διατηρώντας όλους τους τύπους , όλα τα εξωτερικά περιβλήματα.
Τούτη η υποκρισία των μορφών , όταν η ουσία αλλάζει , δείχνει πόση είναι η ταπεινοφροσύνη μας μπρος σε κάθε τι που είναι θεσμός και έθος και παράδοση, πόσο το παρελθόν και η συνέχειά του βαραίνουν στην πορεία μας και πόσο δίκαια αντέχουμε αιώνες εκεί που οι έλληνες εκάμφθησαν σε δεκαετηρίδες.
… Μεσα στους πιο πολλούς έλληνες , άμα σκάψεις λίγο , θα βρεις ένα ισχνό υπερόπτη Κοριολανό , έναν άσημο εκδικητικό Αλκιβιάδη , ένα εγω μεγαλύτερο από την πατρίδα.
Όχι βέβαια σε όλους , αλλιώς δεν θα υπήρχαν σήμερα πια ελληνικές πόλεις. Αλλα όποιος διοικεί , σαν κι εσένα , έναν λαό, πρέπει να γνωρίζει τις άρχουσες ροπές , που δεν φτάνουν βέβαια ως την φανερή ακρότητα του ωραίου αθηναίου η του δικού μας Γάιου Μάρκου , αλλα τείνουν προς τα εκεί.
Οι πολλοί , από χίλιους δυο λόγους, γιατι είναι πιο μικροί και πιο αδύνατοι, σταματούν μεσοδρομίς. Μα και μ' αυτούς , το κακό γίνεται.
… Οι έλληνες λίγα πράγματα σέβονται και σπάνια όλοι τους τα ίδια. Και προς καλού και προς κακού στέκουν επάνω από τα πράγματα. Για να κρίνουν αν ένας νόμος είναι δίκαιος , θα τον μετρήσουν με το μέτρο της προσωπικής τους περίπτωσης ακόμα κι όταν υπεύθυνα τον κρίνουν στην εκκλησία η στο δικαστήριο.
Ο έλληνας ζητεί από τον νόμο δικαιοσύνη για την δική του προσωπική περίπτωση. Εάν τύχει και ο νόμος , δίκαιος στην ολότητά του και δεν ταιριάζει σε λίγες περιπτώσεις όπως η δική του , δεν μπορεί αυτό να το παραδεχτεί. Και
εν τούτοις τετρακόσια χρόνια τώρα το διακήρυξε ο μεγάλος τους Πλάτων , πως τέτοια είναι η μοίρα και η φύση των νόμων , πως άλλο νόμος και άλλο δικαιοσύνη. Το διακήρυξε αυτό και ο Σταγειρίτης, χωρίζοντας το δίκαιο από το επιεικές. Δεν δέχεται να θυσιάσει την δική του περίπτωση , το δικό του εγώ σε έναν νόμο σκόπιμο και δίκαιο στην γενικότητά του.
Ετσι είναι πολλοί στις πόλεις που τώρα πρόκειται να διοικήσεις .
Ετσι διαφορετικοί , αν όχι από μας , όμως από τους πατέρες μας , που θεμελίωσαν το μεγαλείο της παλιάς , της αληθινής μας δημοκρατίας.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΤΕΤΑΡΤΟ
… Οσο περνούν οι αιώνες , τόσο εμείς και οι λαοί που κυβερνούμε γινόμαστε περισσότερο ατομιστές , ως που μια μέρα να μαραθούμε όλοι μαζί μέσα στην μόνωση των μικρών μας εαυτών. Νομίζω ότι οι έλληνες επάνω στους οποίους εσύ τώρα άρχεις είναι πρωτοπόροι σε αυτόν τον θανάσιμο κατήφορο.
Δεν σου έκανε κιόλας εντύπωση καλέ μου Νάβιε , η αδιαφορία του έλληνα για τον συμπολίτη του; Όχι πως δεν θα του δανείσει μια χύτρα να μαγειρέψει , όχι πως αν τύχει μια αρρώστια δεν θα τον γιατροπορέψει , όχι πως δεν του αρέσει να ανακατεύεται στις δουλειές του γείτονα , για να του δείξει μάλιστα την αξιοσύνη του και την υπεροχή του , βοηθά ο έλληνας περισσότερο από κάθε άλλον.
Βοηθά και τον ξένο πρόθυμα , με την ιδέα μάλιστα , που χάρις στους μεγάλους στωικούς , πάντα τον κατέχει , μιας πανανθρώπινης κοινωνίας. Του αρέσει να δίνει στον ασθενέστερο , στον αβοήθητο. Είναι κι αυτό ένας τρόπος υπεροχής…
Λέγοντας πως ο έλληνας αδιαφορεί για τον πλησίον του , κάτι άλλο θέλω να πω, αλλα μου πέφτει δύσκολο να σου το εξηγήσω. Θα αρχίσω με παραδείγματα, που αν προσέξεις , ανάλογα θα δεις και εσύ ο ίδιος πολλά με τα μάτια σου.
Ακόμη υπάρχουν ποιητές πολλοί και τεχνίτες στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας. Πλησίασέ τους καθώς είναι χρέος σου και πες μου αν άκουσες κανέναν από αυτούς ποτέ να επαινεί τον ομότεχνό του. Δεν χάνει τον καιρό του σε επαίνους ο έλληνας. Δεν χαίρεται τον έπαινο. Χαίρεται όμως τον ψόγο και γι αυτόν πάντα βρίσκει καιρό. Για την κατανόηση , την αληθινή, αυτήν που βγαίνει από την συμπάθεια γι αυτό που κατανοείς , δεν θέλει τίποτε να θυσιάσει. Το κίνητρο της δικαιοσύνης δεν τον κινεί για να επαινέσει ότι αξίζει τον έπαινο.
Όχι πως δεν θα ήθελε να είναι δίκαιος , αλλα δεν αντιλαμβάνεται καν την αδικία που κάνει στον άλλο. Θαυμάζει ότι είναι ο δικός του κόσμος. Κάθε άλλον τον υποτιμά !
Όταν ένας πολίτης άξιος , δεν αναγνωρίζεται κατά την αξία του , λέει ο έλληνας: αφού δεν αναγνωρίζομαι εγώ ο αξιώτερός του , τι πειράζει αν και αυτός δεν αναγνωρίζεται; Ο εγωκεντρισμός αφαιρεί από τον έλληνα την δυνατότητα να είναι δίκαιος.
…Μόνον όταν δημιουργηθούν συμφέροντα που συμβαίνει να είναι κοινά σε πολλά άτομα μαζί , βλέπεις την συναδέλφωση και την αλληλεγγύη.
Στον κάθε έλληνα τα ιδανικά είναι ατομικά. Γι αυτό οι πολιτικές των φατρίες είναι φατρίες συμφερόντων, και το ιδανικό του κάθε ηγέτη είναι ο εαυτός του.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΠΕΜΠΤΟ
…Νάβιε , ο Κάτων από καιρό έχει πεθάνει και πέθανε μαζί του και η παλιά μας δημοκρατία. Τώρα βαδίζουμε κι εμείς τον δρόμο των ελλήνων ως που και οι δικοί μας εγωισμοί κάθε μέρα ωμότεροι και βιαιότεροι να σκεπάσουν με την πλημμυρίδα τους την Σύγκλητο και την αγορά και ολόκληρη την αθάνατη πόλη.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΕΚΤΟ
Εδώ και δυο εβδομάδες σου έγραφα για το φυγόκεντρο εγωισμό των ελλήνων. Δεν θυμάμαι όμως αν σου έγραψα το χειρότερο.
Κινημένος από την ίδια εγωπάθεια , την ρίζα αυτή του κάθε ελληνικού κακού (ας βοηθήσουν οι θεοί να μην γίνει και των δικών μας δεινών η μολυσμένη πηγή) , ο έλληνας σε συχωράει στον συμπολίτη του καμία προκοπή. Όποιον τον ξεπεράσει , ο έλληνας τον φθονεί με πάθος και αν είναι στο χέρι του να τον γκρεμίσει από εκεί που ανέβηκε θα το κάνει.
Μα το πιο σπουδαίο , για να καταλάβεις τον έλληνα , είναι να σπουδάσεις τον τρόπο με τον οποίο εκδηλώνει τον φθόνο του, τον τρόπο που εφηύρε για να γκρεμίζει καλύτερα. Είναι ένας τρόπος πιο κομψός από το δικό μας γέννημα σοφιστικής ευστροφίας και διανοητικής δεξιοτεχνίας. Δεν του αρέσει η χοντροκομμένη δολοφονία στους διαδρόμους του παλατιού , αλλα η λεπτοκαμωμένη συκοφαντία, ένα είδος αναίμακτου , ηθικού φόνου, ενός φόνου διακριτικότερου και εντελέστερου, που αφήνει του δολοφονημένου την σάρκα σχεδόν ανέπαφη , να περιφέρει την ατίμωση και την γύμνια της στους δρόμους και στις πλατείες.
Γιατι και την συκοφαντία, αγαπητέ μου, την έχουν αναγάγει σε τέχνη οι θαυμάσιοι, οι φιλότεχνοι έλληνες , οι πρώτοι δημιουργοί του καλού και του κακού λόγου.
Το να επινοήσεις ένα ψέμα για κάποιον και να το διαλαλήσεις , αυτό είναι κοινότυπο και άτεχνο. Σε πιάνει ο άλλος από το αυτί και σε αποδείχνει εύκολα συκοφάντη και σε εξευτελίζει.
Η τέχνη είναι να συκοφαντείς χωρίς να ενσωματώνεις πουθενά ολόκληρη την συκοφαντία, μονο να την αφήνεις να την συνάγουν οι άλλοι από τα συμφραζόμενα και έτσι ασυνείδητα να υποβάλλεται σε όποιον την ακούει.
Η τέχνη είναι να βρίσκεις τον διφορούμενο λόγο , που άμα σε ρωτήσουν γιατι τον είπες , να μπορείς να πεις πως τον είπες με την καλή σημασία, και πάλι εκείνος που τον ακούει να αισθάνεται πως πρέπει να τον εννοήσει με την κακή του σημασία.
…. Αυτό είναι το αγχέμαχο όπλο με το οποίο πολεμάει ο έλληνας τον έλληνα , ο ηγέτης τον ηγέτη , ο φιλόσοφος τον φιλόσοφο , ο ποιητής τον ποιητή αλλα και ο ανάξιος τον άξιο , ο ουσιαστικά αδύνατος τον ουσιαστικά δυνατό.
.... και ξένος , θα δοκιμάσεις την αιχμή τούτου του όπλου κι εσύ όπως την δοκίμασα κι εγώ.
Θα απορήσεις σε τι κοινωνική περιωπή βάζουν οι έλληνες τους δεξιοτέχνες της συκοφαντίας , πως τους φοβούνται οι πολλοί και αγαθοί , και πως τους υπολήπτονται οι χρησμοθήρες και πως γλυκομίλητα τους χαιρετούν όταν τους συναντούν στις στοές και στην αγορά.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΕΒΔΟΜΟ
…Το ανυπότακτο σε κάθε πειθαρχία , η περιφρόνηση των άλλων και ο φθόνος , η αρρωστημένη διόγκωση της ατομικότητας σπρώχνουν σχεδόν τον Έλληνα να θεωρεί τον εαυτό του πρώτο ανάμεσα στους άλλους.
Αδιαφορώντας για όλους και για όλα , παραβλέποντας ότι γίνηκε πριν και ότι γίνεται γύρω του , αρχίζει κάθε φορά από την αρχή και δεν αμφιβάλλει πως πορεύεται πρώτος τον δρόμο το σωστό.
Ταλαιπωρεί από αιώνες την ελληνική ζωή η υπέρμετρη εμπιστοσύνη του έλληνα στην προσωπική του γνώμη και στις προσωπικές του δυνατότητες.
Παρά να υποβάλει τη σκέψη του στην βάσανο μιας ομαδικής συζήτησης , προτιμάει να ριψοκινδυνεύει με μόνες τις προσωπικές του δυνάμεις.
Πρόσεξε τις συσκέψεις των ηγετών των πολιτικών μερίδων τους με τους δήθεν φίλους των και θα δεις ότι οι περισσότερες είναι προσχήματα. Ο ηγέτης λεει την γνώμη του , βελτιώνει την διατύπωσή της με τις πολλές επαναλήψεις , χωρίς ούτε να περιμένει , ούτε να θέλει καμία αντιγνωμία. Και οι φίλοι του το ξέρουν καλά αυτό και συχνάζουν σε αυτές τις συσκέψεις η για να μάθουν τα νέα της ημέρας η για να βρουν ευκαιρία να κολακέψουν τον ηγέτη. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο έλληνας πολιτικός ανακυκλώνεται μόνος του μέσα στις δικές του σκέψεις , γιατι πιστεύει πως αυτές αρκούν για το έργο του , η το χειρότερο γιατι η χρησιμοποίηση και των άλλων στην εκτέλεσή του , θα περιόριζε την κυριότητά του επάνω στο έργο , θα το έκανε περισσότερο τέλειο , αλλα λιγότερο δικό του , και εκείνο που προέχει για τον έλληνα δεν είναι το πρώτο , αλλα το δεύτερο.
Ετσι σε πρώτη μοίρα έρχεται η τιμή του και σε δεύτερη η αξία του έργου. Αυτή είναι η αδυναμία του πολιτικού ήθους που θα παρατηρήσεις στους έλληνες δημόσιους άνδρες , που κατά τα άλλα είναι και πιο υψηλόφρονες και πιο αδέκαστοι και σχεδόν πιο φτωχοί από τους σύγχρονους δικούς μας. Οι παλιοί όμως ρωμαίοι , αυτοί κατείχαν την αρετή της μετριοφροσύνης που απουσιάζει και απουσίασε πάντα από την ελληνική πολιτική ζωή και γι' αυτό τότε κατορθώσανε , αν και σε τόσα καθυστερημένοι , να πάρουν την κοσμοκρατορία από τα χέρια των ελλήνων. Γιατί βλέπεις , τούτη η μοιραία για την τύχη των ελλήνων εγωπάθεια φέρνει και ένα άλλο χειρότερο δεινό : Όπου βασιλεύει , τα έργα σχεδιάζονται πάντα μέσα στα στενά όρια της ατομικότητας, σύντομα και βιαστικά, για να συντελεστούν όλα , πριν το πρόσωπο εκλείψει. Η πολιτική όμως που θεμελιώνει τις μεγάλες πολιτείες Δε σηκώνει ούτε βιασύνη , ούτε συντομία. Σχεδιάζεται σε έκταση αιώνων. Δεν προσδένεται σε άτομα, αλλα σε ομάδες προσώπων , σε διαδοχικές γενιές.
Στην εκτύλιξή της εξαφανίζεται το εφήμερο άτομο και παίρνουν την πρώτη θέση , διαρκέστερες υποστάσεις , λαοί , οικογένειες ,πολιτικές μερίδες , η κοινωνικές τάξεις. Τα εδραία πολιτικά έργα μεσα στην ιστορία είναι υπέρ προσωπικά . Και δυστυχώς , οι έλληνες μονο σε προσωπικά έργα επιδίδονται με ζήλο. Γι αυτό η δεν φτάνουν ως την τελείωση ενός άξιου πολιτικού έργου , η όταν φτάσουν , φέρνει μέσα του το έργο του το ίδιο το σπέρμα της φθοράς.
Και αυτό είναι δίκαιο. Γιατί σκοπός των ελλήνων είναι η πρόσκαιρη λάμψη του πρόσκαιρου ατόμου , όχι η μόνιμη απρόσωπη ευόδωση του ιδίου του έργου. Έπρεπε εξαιρετικά ευνοϊκές περιστάσεις να συντρέξουν με την μεγαλοφυία του Αλέξανδρου του Μακεδόνα για να αποκτήσουν για λίγα χρόνια οι έλληνες μια κυρίαρχη πολιτική θέση στην οικουμένη. Αλλα και εκεί το έργο , στηριγμένο σε ένα πρόσωπο , όχι σε μιαν κοινότητα ανθρώπων , ούτε σε μία πολύχρονη παράδοση , μόλις εξαφανίστηκε ο δημιουργός του , διαλύθηκε μέσα σε χέρια των ιδίων εκείνων ανθρώπων που όταν ο Αλέξανδρος ζούσε , στάθηκαν οι απαραίτητοι συντελεστές του. Αλλα το έργο , βλέπεις , δεν ήταν δικό τους. Δεν τους είχε κάνει ο αυταρχικός ηγέτης κοινωνούς στην τιμή του έργου , αλλα θήτες του γιγάντιου εγωισμού του.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΟΓΔΟΟ
Ποτέ , μα ποτέ δεν θέλησα να σου πω ότι λείπει η πολιτική σκέψη από την Ελλάδα. Απεναντίας πιστεύω πως αφθονεί, περισσότερο μάλιστα απ' όσο φαντάζεται όποιος βλέπει τα πράγματα από έξω. Μόνο που δεν μας είναι αισθητή η παρουσία της , γιατι οι άνδρες που την κατέχουν φθείρονται ο ένας από τον άλλον σε μιαν αδιάκοπη πεισματική και το πιο συχνά , μάταιη σύγκρουση. Εάν λείπει κάτι των ελλήνων πολιτικών, δεν είναι ούτε η δύναμη της σκέψης , ούτε η αγωνιστική διάθεση. Στο χαρακτήρα , στο ήθος φωλιάζει η αρρώστια. Φωλιάζει στην άρνησή τους να δεχθούν να εξαφανίσουν το άτομό τους για την ευόδωση ενός ομαδικού έργου. Δεν κρίνουν ποτέ με δικαιοσύνη το συναγωνιστή τους και γι αυτό δεν υποτάσσονται ποτέ στην υπεροχή του. Δεν έχουν την υπομονή μέσα στον κύκλο των ισοτίμων , να περιμένουν με την τάξη του κλήρου η της ηλικίας την σειρά τους. Ετσι διασπαθίζοντας την δύναμη του και τις αρετές του κατάντησε ο λαός με την υψηλότερη και πλουσιότερη στην θεωρία πολιτική σκέψη, να μείνει τόσο πίσω από μας στις πρακτικές πολιτικές του επιδόσεις.
… τα δεινά , όσα υποφέρανε ως τα σήμερα οι έλληνες , μα θαρρώ και όσα θα υποφέρουν στο μέλλον , μια έχουν κύρια και πρώτη πηγή, την φιλοπρωτία , την νόμιμη θυγατέρα του τρομερού των εγωισμού.
Μου γράφεις πως αυτό συμβαίνει και αλλού και προ παντός σε μας. Η διαφορά καλέ μου φίλε , έγκειται στο μέτρο και στην ένταση της φιλοπρωτίας . Βέβαια και εμείς σήμερα δεν υστερούμε . Αλλα την εποχή που θεμελιώνονταν το μεγαλείο της Ρώμης δεν είχαν υπερβεί οι δικοί μας το πρεπούμενο μέτρο. Υποτάσσονταν στον κοινό νόμο και στους γενικούς σκοπούς της πολιτείας , ενώ οι έλληνες το ξεπέρασαν πριν προφτάσουν να στεριώσουν την δύναμή τους στην οικουμένη. Όσο όμως αυστηρότερος και αν θέλω να είμαι , καθώς είναι χρέος μου, για μας τους ρωμαίους , δεν ξέρω αν μεταξύ των ρωμαίων , και σήμερα ακόμα , υπάρχουν τόσο φανατικοί και αδίστακτοι στο κυνήγημα των τιμών , όσοι υπήρξανε μεταξύ των ελλήνων στους ενδοξότερους τους αιώνες.
Μήπως υπερβάλω καλέ μου φίλε ; Μήπως βλέπω το θαυμαστό γένος των ελλήνων με τα μάτια της γεροντικής κακίας ; μα είναι χρόνια τώρα που με το λυχνάρι και με του ήλιου το φως διαβάζω Αριστοφάνη , Δημοσθένη , Ευριπίδη , Θεόφραστο , Επίκουρο , Ζήνωνα , Χρύσιππο και όλο και βεβαιώνομαι περισσότερο πως δεν είμαι μόνος στον τρόπο που τους κρίνω. Όχι φίλε μου , Δε βλέπω πως είμαι άδικος όταν λέγω πως πρόθεσή τους συνήθως δεν είναι να ξεπεράσουν σε αξιότητα η και σε καλή φήμη τον αντίπαλό τους , αλλα να τον κατεβάσουν στα μάτια του κόσμου κάτω από την δική τους θέση , όποια κι αν είναι. Την αρχαία «ύβριν» των την κατεβάσανε στο χαμηλότερο επίπεδο. Κάποτε με τούτη την ισοπέδωση προς τα κάτω νομίζουν ότι επαναφέρουν το πολίτευμά τους στην ορθή του βάση. Μάταια ξεχώρισε ο μεγάλος Σταγειρίτης την «δημοκρατία» (Σ.Μ. οχλοκρατία) από την «πολιτεία» (Σ.Μ. ορθή δημοκρατία). Η θέλησή τους για ισότητα , άμα την αναλύσεις , θα δεις ότι δεν απορρέει από την αγάπη της δικαιοσύνης , αλλα από τον φθόνο της υπέρτερης αξίας. «Μια που εγώ , λεει ο έλληνας, δεν είμαι άξιος να ανέβω ψηλότερα από σένα , τότε τουλάχιστον και εσύ να μην ανεβείς από μένα ψηλότερα. Συμβιβάζομαι με την ισότητα».
Συμβιβάζεται με την ισότητα ο έλληνας , γιατι τι άλλο είναι παρά συμβιβασμός να πιστεύεις ανομολόγητα πως αξίζεις την πρώτη θέση και να δέχεσαι μία ίση με των άλλων ! Μέσα του λοιπόν δεν αδικεί τόσο ο έλληνας , όσο πλανάται. Γεννήθηκε με την ψευδαίσθηση της υπεροχής .
Και ύστερα θα συναντήσεις και μεταξύ των ελλήνων την άλλη ψευδαίσθηση που τους κάνει να υπερτιμούνε την μία αρετή που έχουν και να υποτιμούν τις άλλες που τους λείπουν.
Είδα δειλούς που φαντάζονταν πως μπορούν να ξεπεράσουν όλους μονάχα με την εξυπνάδα τους και ανδρείους που πίστευαν πως φτάνει για να ξεπεράσουν όλους η ανδρεία τους. Είδα έξυπνους που φαντάζονταν ότι δεν χρειάζεται να γίνουν πρώτοι , ούτε η επιστήμη , ούτε η αρετή.
Είδα κάτι σοφούς που θελαν να σταθούν επάνω από τους έξυπνους και από τους ανδρείους με μόνη την επιστήμη και την σοφία. Πόσο αλήθεια άμαθοι της ζωής μπορεί να είναι αυτοί οι αφεντάδες της γνώσης! Τι κακό μας έκανε αυτός ο Πλάτωνας ! Πόσους δολοπλόκους πήρε στο λαιμό του που νομίσανε πως είναι «άνδρες βασιλικοί» !
Μα είδα τέλος , αγαπητέ μου Νάβιε , και κάτι ενάρετους , που δεν το χώνευαν να μην είναι πρώτοι στην πολιτεία , αφού ηταν πρώτοι στην αρετή. Και βέβαια δεν στασίαζαν όπως οι βάναυσοι και οι κακοί , αλλά αποσύρονταν σιωπηλοί και απογοητευμένοι στους αγρούς των , αφήνοντας τον δήμο στα χέρια των δημαγωγών και των συκοφαντών , η δηλητηριάζανε την ίδια τους την αρετή και τους ωραίους της λόγους με την πίκρα της αποτυχίας των , σαν οι ηγεσίες των πολιτειών να μην ήταν μοιραία υποταγμένες στις ιδιοτροπίες της τύχης και του χρόνου και σε λογής άλλους συνδυασμούς δυνάμεων που συνεχώς τις απομακρύνουν από την ιδεατή τους μορφή και τις παραδίνουν στα χέρια των ανάξιων η των μέτριων.
Τέτοια είναι τα πάθη και οι αδυναμίες που φθείρουν τους ηγέτες των ελληνικών πόλεων.
Όσο για τους οπαδούς των ηγετών αυτών , έχουν και αυτοί την ιδιοτυπία τους στον μακάριο εκείνο τόπο. Είναι οπαδοί, πραγματικοί οπαδοί , μόνο όσοι έχασαν οριστικά την ελπίδα να γίνουν και αυτοί ηγέτες. Ετσι θα παρατηρήσεις ότι πιστοί οπαδοί είναι μόνο οι γεροντότεροι από τον ηγέτη τους. Ελάχιστοι είναι οι οπαδοί από πίστη ιδεολογική η από πίστη στον ηγέτη. Οι πολλοί είναι πειθαναγκασμένοι από τα πράγματα , γιατι ατύχησαν , γιατι βαρέθηκαν η λιγοψύχησαν. Γι αυτό είναι και όλοι προσωρινοί , άπιστοι , ενεδρεύοντες οπαδοί , ώσπου να περάσει η κακιά ώρα. Μα και αυτοί που μένουν και όσο μένουν οπαδοί , προσπαθούν συνεχώς να αναποδογυρίσουν την τάξη της ηγεσίας και να διευθύνουν αυτοί από το παρασκήνιο τον ηγέτη.
Γι αυτό και βλέπεις τόσο συχνά να είναι περιζήτητοι οι μέτριοι ηγέτες που προσφέρονται ευκολότερα στην παρασκηνιακή ηγεσία των οπαδών τους.
Σε πολλές περιπτώσεις δεν έχει σημασία να ξέρεις ποιος είναι ο ονομαστικός ηγέτης μιας πολιτικής μερίδας αλλά ποιοι εκ του αφανούς τον διευθύνουν. Βλέπεις είναι μερικοί άνθρωποι που δεν είναι προικισμένοι με τα χαρίσματα με τα οποία αποκτάς τα φαινόμενα της ηγεσίας αλλά μονο με εκείνα που χρειάζονται για την ουσία της , για την άσκηση της εξουσίας . Είναι αναγκασμένοι λοιπόν οι τέτοιοι να περιοριστούν στον ρόλο του υποβολέα και να αφήσουν τους άλλους που κατέχουν τα φαινόμενα να χαριεντίζονται επάνω στην σκηνή.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΕΝΑΤΟ
…Και ύστερα ,μήπως δεν βλέπω και την άλλη όψη του πράγματος ; Ας παραπονιόμαστε για την ελληνική εγωπάθεια εμείς που διαρκώς επάνω της σκοντάφτουμε , γιατι έχουμε να κάνουμε με την ελληνική πόλη και τους πολιτικούς της.
Εχει και την εξαίσια πλευρά της η υπερτροφία αυτή της προσωπικότητας , που στις κακές της όψεις την ονομάζουμε εγωπάθεια.
Εχει την πλευρά την δημιουργική , στην φιλοσοφία , στην ποίηση , στις τέχνες , στις επιστήμες , ακόμη και στο εμπόριο και στον πόλεμο. Από αυτήν αναβλύζει όλη η δόξα των ελλήνων , η μόνη δόξα στην ιστορία που μπορεί να σταθεί πλάι στην δική μας.
Φοβάμαι μονάχα , γιατι , και ας μην το βλέπεις εσύ , κατά βάθος με γοητεύουν και εμένα οι έλληνες , που είναι και θα είναι πάντα οι δάσκαλοί μου. Φοβάμαι πως φτάσαμε στον καιρό , που η φωτεινή πλευρά της προσωπικότητάς των πηγαίνει όλο μικραίνοντας και αντίθετα η σκοτεινή όλο και αυξάνει , και δεν ξέρω , δεν μπορώ να ξέρω αν ετούτος ο κατήφορος μπορεί ποτέ πια να σταματήσει.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΔΕΚΑΤΟ
… Δεν σου κρύβω πως με πείραξε ο λόγος σου , πως δείχνομαι τάχα κακός και άδικος με τους έλληνες.
Ας αρχίσω λοιπόν σήμερα το γράμμα μου με έναν έπαινο γι αυτούς, για να ξεπλύνω έτσι κάπως την μομφή σου.
Ο εγωισμός δεν κάνει τους έλληνες μόνο κακούς πολίτες στην αγορά, τους κάνει και καλούς στρατιώτες σον πόλεμο. Εχουν αιώνων τρόπαια που μέσα στην μνήμη τους γίνονται σαν νόμοι άγραφοι και επιβάλλουν την περιφρόνηση της κακουχίας και του κινδύνου. Μη συγχέεις την διάλυση της στρατιωτικής δύναμης , που εχει αφορμή τις εμφύλιες έριδες , με την ατομική γενναιότητα καθώς και την πολεμική δεξιοτεχνία των ελλήνων .
Μα δεν είναι μόνο στον πόλεμο ο έλληνας γενναίος και άξιος μαχητής , αλλά και στην ειρήνη. Ακριβώς γιατι η γενναιότητά του δεν είναι συλλογική , σαν των περισσοτέρων λαών , αλλά ατομική , γι αυτό δεν φοβάται , και εκεί που βρίσκεται μόνος του , να ριψοκινδυνεύσει, στην ξενιτιά , στο παράτολμο ταξίδι , στην εξερεύνηση του αγνώστου. Γι αυτό και τόλμησε τέτοια που εμείς δεν θα τολμούσαμε ποτέ και θεμελίωσε για αιώνες αποικίες , έξω από τις στήλες του Ηρακλέους και πέρα στα χιόνια της Σκυθίας . Και στον καιρό μας ακόμη , έλληνες δεν είναι εκείνοι που τόλμησαν να διασχίσουν άγνωστες θάλασσες για να φτάσουν στην χώρα των Ινδών και στις έμπειρες χώρες πιο κάτω από την γη των Αιθιόπων; Αναρωτιέσαι κάποτε γιατί τα τολμάει αυτά τα παράτολμα ο έλληνας;
Επειδή είναι γενναίος ο έλληνας , είναι και παίκτης. Παίζει την περιουσία του , την ζωή του και κάποτε την τιμή του.
Γεννήθηκε για να σκέπτεται μόνος , για να δρα μόνος , για να μάχεται μόνος και γι αυτό δεν φοβάται την μοναξιά.
Εμείς αντίθετα είμαστε από τα χρόνια τα παλιά μια υπέροχα οργανωμένη αγέλη.
Σκεπτόμαστε μαζί , δρούμε μαζί , μαχόμαστε μαζί και μοιραζόμαστε μαζί την τιμή , τα λάφυρα , την δόξα.
Οι έλληνες Δε δέχονται , όσο αφήνεται η φύση τους ελεύθερη , να μοιραστούν τίποτε με κανέναν.
Το εθνικό τους τραγούδι, αρχίζει με έναν καυγά , γιατι θελήσανε να κάνουν μοιρασιά ανάμεσα σε άντρες που μοιρασιά δεν δέχονται (Σ.Μ. αναφέρεται στην Ιλιάδα).
Και μια που πήρα τον δρόμο των επαίνων , άκουσε και αυτόν , που δεν είναι και ο μικρότερος.
Οι αυστηρές κρίσεις που τώρα βδομάδες σου γράφω , θαρρείς πως είναι μόνο δικές μου; Τις πιο πολλές τις διδάχτηκα από έναν έλληνα , από τον Επίκτητο.
Νέος τον άκουσα να εξηγεί το μέγα δράμα του γένους του. Ήσυχα , καθαρά , με την ακριβολογία και την χάρη που σφράγιζε τον λόγο του , μας ετοίμαζε για έναν κόσμο που είχε πια περάσει, για μίαν Ατλαντίδα που είχε κατακαλύψει ο Ωκεανός.
Κάποτε κάνοντας την απολογία της πατρίδας του , μας έλεγε : «Δεν είναι τόσο δίκαια τα ανθρώπινα, ώστε μόνο αμαρτήματα να είναι οι αιτίες των τιμωριών. Η Τύχη , η τυφλή θεά , η τελευταία στην οποία θα πάψω να πιστεύω , πρόδωσε συχνά τους έλληνες στον δρόμο τους. Αλλα και αυτοί , πρόσθετε , την συντρέξανε με τον δικό τους τρόπο».
Μην νομίσεις όμως πως μόνο ένας Επίκτητος κατέχει την αρετή του «γνώθι σαυτόν» . Σε κάθε κόχη , απάγκια της αγοράς κάθε πόλης , σε κάθε πλάτανο από κάτω της ευλογημένης ελληνικής γης , θα βρεις και έναν έλληνα , αδυσώπητο κριτή του εαυτού του. Και εύκολα θα σου ξανοιχτεί και ας είσαι ξένος. Αρκεί εσύ να μην αρχίσεις να κακολογείς τίποτε το ελληνικό, γιατι τότε ξυπνάει μέσα του μια άλλη αρετή , η περηφάνια.
Ναι , ναι , σε βλέπω να γελάς , Ατίλιε Νάβιε , αυτούς τους ταπεινούς κόλακες που σέρνονται στους προθαλάμους μας, γελάς που τους ονομάζω περήφανους. Και όμως θα αστοχήσεις στο έργο σου αν αγνοήσεις αυτήν την αλήθεια. Πρόσεξε την υπεροψία και την φιλοτιμία των ελλήνων. Μην πλανάσαι ! `Εχουν την ευαισθησία των ξεπεσμένων ευγενών. Είναι γκρεμισμένοι κοσμοκράτορες , ποτέ όμως τόσο χαμηλά πεσμένοι ώστε να ξεχάσουν τι ήτανε !
Η πολυσύνθετη ψυχή τους χωράει λογής αντιφάσεις και έρχονται ώρες που για πολλούς είναι δίκαιος ο ειρωνικός λόγος του Ιουβενάλιου "Graeculus esuriens, in coelum jusseris , ibit" (τον λιμασμένο γραικύλο , κι αν στον ουρανό τον προστάξεις να πάει , θα πάει) . Άλλοι όμως είναι τούτοι οι γραικύλοι και άλλοι οι έλληνες.
Και το πιο περίεργο , οι ίδιοι τούτοι σε άλλες ώρες είναι γραικύλοι (graeculus) και σε άλλες έλληνες (graeci) . Δεν πρέπει ποτέ να δώσεις την εντύπωση στον έλληνα ότι του αφαίρεσες την ελευθερία του. `Άφησε τον , όσο μπορείς , να ταράζεται, να θορυβεί , και να ικανοποιεί την πολιτική του μανία , μέσα στην σφαίρα που δεν κινδυνεύουν τα συμφέροντα της αυτοκρατορίας. Εσύ πρέπει να έχεις την τέχνη να επεμβαίνεις μόνο την τελευταία στιγμή, όταν δεν μπορείς να βάλεις τους έλληνες να αποτρέψουν το δυσάρεστο. Πάντοτε βρίσκονται οι διαφωνούντες μεταξύ των ελλήνων, που θα είναι πρόθυμοι να σε βοηθήσουν , είτε θεληματικά, είτε , συνηθέστερα , άθελά τους.
Υποβοηθώντας το τυφλό παιγνίδι των φατριών από το παρασκήνιο , χωρίς να προσβάλλεις την περηφάνιά τους , μπορεί να οδηγήσεις τις ελληνικές πόλεις προς το καλό πολύ ευκολότερα παρά με τις σοφότερες διαταγές που θα εξέδιδες, αν ήσουνα ανθύπατος στην Ισπανία η στην Ιλλυρία.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΕΝΔΕΚΑΤΟ
Όμως αν θέλεις στην Ελλάδα πραγματικά να επιβάλεις μία απόφασή σου, όσο σωστή και αν είναι , κοίταξε να μην φανεί η πρόθεσή σου. Πρέπει να θυσιάσεις την τιμή μίας απόφασης για να την επιβάλεις μεταξύ των ελλήνων. Κάλεσε ιδιαιτέρως έναν-έναν τους αρχηγούς των μερίδων , δώσε στον καθένα την ευκαιρία μίας επίπλαστης πρωτοβουλίας.
Φυσικά , αν δυστροπούν , να τους τρομάξεις , αλλα και αυτό υπό εχεμύθεια , χωρίς να αναγκάσεις την φιλοτιμία τους να πάρει τα όπλα. Δώσε τους κάποια περιθώρια έντιμης υποχώρησης και όταν ακόμη στην πραγματικότητα διατάσεις , μην τους πεις ότι διατάσεις. Πες τους ότι δεν διατάσεις , αλλά ότι αν δεν γίνει τούτο κι εκείνο, τότε οι ρωμαϊκές λεγεώνες θα αναγκαστούν να μετασταθμεύσουν για λόγους ασφαλείας σε άλλη επαρχία και τότε μπορεί τίποτε Γέτες η Κέλτες η Δακοί να στείλουν τα στίφη τους να δηώσουν την χώρα και ας αναμετρήσουν οι ίδιοι τις συνέπειες και ας αποφασίσουν.
… Όλα αυτά δεν σου τα λεω για να σε κάνω να περιφρονείς τους έλληνες. Απεναντίας σου τα λεω για να τους καταλάβεις και να τους προσέξεις. Ακόμη και σήμερα διατηρούν τα ίχνη μερικών αρετών που μοιάζουν με την χόβολη μίας μεγάλης πυρράς.
Μελετητές της ψυχής των ατόμων και του όχλου , θα τους δεις να εκτελούν μερικούς θαυμάσιους ελιγμούς , να χαράζουν πολιτικά σχέδια περίλαμπρα , με μια ευκινησία στην σκέψη και μια γοργότητα στις αντιδράσεις που εμείς εδώ ποτέ δεν φτάσαμε. Μόνο που ύστερα θα μελαγχολήσεις βλέποντας πως είναι πια ασήμαντοι οι σκοποί για τους οποίους ξοδεύονται αυτά τα εξαίσια χαρίσματα.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΔΩΔΕΚΑΤΟ
Πρόσεξε αυτούς τους παλικαράδες της πολιτικής , που δεν καταλαβαίνουν ότι είναι γελοίο να έχεις το ύφος του δυνατού και του τρανού , όταν από καιρό έχεις πάψει να είσαι.
Καθώς τρέφονται από την οπτασία των περασμένων τους μεγαλείων και δεν μπορούν να συμμορφωθούν με τις σημερινές τους διαστάσεις, πολύ θα σε ταλαιπωρήσουν με την αξίωσή τους να μην επεμβαίνεις στα πράγματα της πόλης τους.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΑΘΕΟΔΩΡΗ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΜΕΛΕΤΗΤΗΣ

Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή ο μεγάλος Έλλην μελετητής



Η τελευταία συνέντευξη του Αλμπερτ Αϊνστάιν < Μεγάλος μου δάσκαλος υπήρξε ο αξέχαστος Έλληνας >.
Κύριοι ζητήσατε να σας απαντήσω σε χιλιάδες δυο πράγματα, κανείς όμως δεν θέλησε να ρωτήσει ποιος ο δάσκαλος μου, ποιος μου έδειξε και μου άνοιξε τον δρόμο προς την ανώτερη μαθηματική επιστήμη και έρευνα. Και για να μη σας κουράσω, σας λέω απλά, χωρίς λεπτομέρειες, ότι μεγάλος μου δάσκαλος υπήρξε ο αξεπέραστος Έλληνας Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής, στον οποίο εγώ προσωπικά, αλλά και η μαθηματική επιστήμη, η φυσική, η σοφία του αιώνα μας, χρωστάμε τα πάντα.
Τάδε έφη Αλμπερτ Αϊνστάιν στην τελευταία του συνέντευξη τύπου, το 1955, για τον Έλληνα μελετητή.

Ο μεγάλος απόδημος Έλληνας των επιστημών έτρεφε εκτίμηση στον περίφημο Αϊνστάιν και είχε στενή συνεργασία μαζί του. Όλες σχεδόν οι εργασίες του, θεμελιώδης και μεγάλης έμπνευσης, τον ανέδειξαν ως έναν από τους λίγους στην παγκόσμια επιστήμη, το έργο του, άλλωστε, εκπροσωπεί το νέο μαθηματικό πνεύμα της προηγούμενης εκατονταετίας, η οποία χαρακτηρίζεται από την επάνοδο στην κλασική εντέλεια των αρχαίων Ελλήνων μαθηματικών.
Εργασίες στον λογισμό των μεταβολών, τη θεωρία των πραγματικών συναρτήσεων, τη θεωρία των μιγάδων συναρτήσεων, τις διαφορικές εξισώσεις με μερικές παραγώγους, τη θεωρία των συνόλων και τη διαφορική γεωμετρία, αλλά και άλλες εργασίες στη φυσική που αφορούν τη θερμοδυναμική, τη γεωμετρική οπτική, την ειδική σχετικότητα και τη μηχανή, αλλά ακόμα και αρχαιολογικές μελέτες που αναφέρονται σε κατασκευές της αρχαίας Ελλάδας και της αρχαίας Αιγύπτου σε ναούς, πυραμίδες άφησε παρακαταθήκη ο Καραθεοδωρης.
Ο άνθρωπος με τη μετριοφροσύνη, την πραότητα, το χιούμορ, που αρμόζουν στα μεγάλα πνεύματα, ο γλυκομίλητος, πατριώτης και λάτρης της Μεγάλης Ελλάδας, γεννήθηκε το 1873 στο Βερολίνο, όπου ο πατέρας του ήταν πρεσβευτής της Τουρκίας.
Ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής μιλούσε εφτά ξένες γλώσσες, δίδαξε σε μεγάλα πανεπιστήμια της Γερμανίας και θεμελίωσε την ελληνική κοινότητα στη χώρα. Η ιδεολογία που πρέσβευε είναι διαχρονική και επίκαιρη, συνεργασία μεταξύ των πολιτισμών και ειρηνική συμβίωση λαών και πολιτισμών στα Βαλκάνια.
Πέθανε στις 2 Φεβρουαρίου του 1950, στο Μόναχο. Ο θρήνος των επιστημόνων ανά τον κόσμο και ειδικότερα στην Ελλάδα και τη Γερμανία, που αφιέρωσε ένα μεγάλο κομμάτι τις ζωής του κράτησε χρονιά.
Σαράντα τέσσερα χρόνια μετά, το 1994, εκδόθηκε προς τιμήν του ένα ελληνικό γραμματόσημο στο οποίο μάλιστα αναγράφεται λανθασμένα μία εξίσωση. Στην Κομοτηνή στήθηκε ο ανδριάντας του και κοσμεί την κεντρική πλατεία της πόλης, μόνο που οι τουρίστες αναρωτιούνται περί τίνος πρόκειται! Πουθενά δεν αναγράφεται ότι υπήρξε δάσκαλος του Αϊνστάιν. Και στη μαρμάρινη επιγραφή «Χαίρε θρακικής γης υπέροχων βλάστημα» χρειάζεται ορθογραφική διόρθωση, το ωμέγα να αντικατασταθεί με όμικρον για να γίνει πραγματικά υπέροχο!

Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΑΪΝΣΤΑΪΝ ΜΕ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΜΕΝΤΟΡΑ ΤΟΥ Κ. ΚΑΡΑΘΕΟΔΩΡΗ

Βερολίνο Κυριακή
Αγαπητέ συνάδελφε,

Βρήκα τον ορισμό σας υπέροχο, τώρα καταλαβαίνω τα πάντα. Στην αρχή, τα μικρά ορθογραφικά λάθη στη δεύτερη σελίδα μου προκάλεσαν κάποιες δυσκολίες, τώρα πάντως κατάλαβα τα πάντα.
Πρέπει να δημοσιεύσετε τη θεωρία σε αυτήν τη νέα εκδοχή στα (χρονικά της φυσικής ), καθώς έως και σήμερα οι φυσικοί δεν γνωρίζουν τίποτα σχετικά με αυτό το θέμα, όπως συνέβαινε και με εμένα άλλωστε.
Με το γράμμα μου αυτό, πιθανόν σας έδωσα την εντύπωση ενός βερολινέζου που μόλις ανακάλυψε το Γκρούνεβαλντ και εντυπωσιάστηκε όταν έμαθε πως υπήρχαν άνθρωποι που ζούσαν ήδη εκεί.
Εάν δεν σας πειράζει, θα ήθελα να μου παρουσιάζατε τους αυθεντικούς τύπους μετατροπών. Εάν το κάνετε αυτό, θα σας είμαι ευγνώμων και πιστός ακροατής. Εάν όμως καταφέρετε να μου απαντήσετε στην ερώτηση σχετικά με την τροχιά του χρόνου, θα μείνω άφωνος.
Το να βρεις την κρυμμένη αλήθεια απαιτεί μεγάλο κόπο.
Τους καλύτερους χαιρετισμούς,
Αλμπερτ Αϊνστάιν

Μια σχέση στενή, ανθρώπινη, χωρίς ανταγωνισμούς και συγκρούσεις, που «γέννησε» τη θεωρία της σχετικότητας, τον γνωστό αυτό τύπο (ακόμα και σε αυτούς που δεν ασχολούνται με τα μαθηματικά) Ε=ΜC2. Και όχι βέβαια μόνον!
Οι επιστολές αυτές εκφράζουν τον θαυμασμό και το «δέσιμο» αυτών των ιδιοφυών ανθρώπων, που είχαν τη μεγαλοψυχία να θεωρούν ο ένας τον άλλον δάσκαλο του και να χαράξουν μαζί καθοριστικούς επιστημονικούς δρόμους. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο υφυπουργός Εξωτερικών Ευριπίδης Στυλιανίδης ζήτησε από την πρεσβεία του Ισραήλ να παραδοθούν στα χέρια της κυβέρνησης αντίγραφα επιστολών, οι οποίες μέχρι τώρα βρίσκονταν στο Μουσείο Αϊνστάιν, στο Ισραήλ. Οι σκέψεις του υφυπουργού είναι να εκτεθούν αυτά τα γράμματα, καθώς και άλλα ευρήματα που βρίσκονται στην Ευρώπη και τηγ Αμερική, στο υπό σύσταση μουσείο στη γενέτειρα του Καραθεοδωρή, Κομοτηνή.
Ο Ισραηλινός πρέσβης Ραμ Αβιράμ παρέδωσε τις γραπτές ανταλλαγές επιστημονικών απόψεων και φιλοφρονήσεων μεταξύ Αϊνστάιν και Καραθεοδωρή και το έργο ξεκινάει.
Σε λίγο καιρό, θα δούμε ιδίοις όμμασιν, στο μουσείο που θα φέρει το όνομα του, ένα σημαντικό κομμάτι του βίου και της πολιτείας της σπουδαίας αυτής ελληνικής μορφής.

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΕΛΛΗΝΑΣ

Το όνομα ΕΛΛΗΝΑΣ


Η λέξη Έλλην έχει πολλές ερμηνείες: Έλλην ο ένας, Έλληνες οι πολλοί. Ελλάς = η χώρα που κατοικούν οι Έλληνες· Ελλάς = η υψηλή και ιερή πέτρα-θρόνος, όπου κατοικεί το θείον.

~ Έλλην = γιος του Δία και της Δωρίππης (κατά μίαν εκδοχή).

~ Έλλην = γιος του Δευκαλίωνος -που ήταν γιος του Προμηθέως- και της Πυρράς -θυγατέρας του Επιμηθέως. Ο φιλοπόλεμος βασιλιάς Έλλην απέκτησε από τη Νύμφη Οροηίδα τους γιους: Δώρο, Ξούθο και Αίολο. Γιοι του Ξούθου: ο Αχαιός και ο Ίων (Ησίοδος). Η ίδια η λέξη χάνεται στην ελληνική ιστορική παράδοση. (Ηροδότου Ιστορία ι-56, Η-23, Ζ-95): «της νύν Ελλάδος, πρότερον δε Πελασγίης καλούμενης».
Σελλοί ονομάζονταν οι κάτοικοι της αρχαίας Δωδώνης του Ολύμπου (όπου και το αρχικό Μαντείο πριν από τον κατακλυσμό του Ωγυγου). Ήταν φύλακες του μαντείου του Διός, αναγκασμένοι να διάγουν βίον τραχύ και ασκητικό. Η λέξη Σελλοί συναντάται και ως Έλλοί (δασυνόμενη) δηλ. Έλ-λοι = οι άνθρωποι οι ιεροί που γεννήθηκαν από τους λίθους (λάας), οι Έλληνες ιερείς του Διός. Σελλοί = οι απόγονοι του Έλλοπος-Πελασγού, του πρώτου κατοίκου της θεσσαλίας-Περραιβίας. Στην Ιλιάδα, (Π' 233-235): «Ζευ άνα, Δωδωναίε, Πελασγικέ, τηλόθι ναίων, Δωδώνης μεδέων δνσχειμέρον άμφί δέ Σελλοί σοϊ ναίουσ'ύποφήται άνιπτόποδες χαμαιεϋναι». (= Δία βασιλιά, Δωδωναίε, Πελασγικέ, που κάθεσαι μακριά και προστατεύεις τη Δωδώνη με το βαρύ χειμώνα, γύρω δε οι Σελλοί κατοικούν, οι ερμηνευτές των χρησμών σου, που κοιμούνται κατά γης και έχουν άνιπτα πόδια).

~ Ο Πίνδαρος αναφέρει: Ελλοί = αδελφικός τύπος της ίδιας λέξεως και Σελλοί: συγγενές του Έλληνα.

~ Ο Κουρτιος υπαινίσσεται πως παράγεται από τη ρίζα του ρ. βάλλομαι.

~ Ο Ησύχιος σχετίζει τη λέξη με την ίεράν του Διός έδρα εν Δωδώνη:Έλα, καθέδρα τον Δ ιός εν Δωδώνη.

~ Τους Φοίνικες, τους πρωτο-έλληνες κατοίκους της Παλαιστίνης που κατάγονταν από την Ήπειρο, τους ονόμαζαν και Σελέαρ.

~ Ίσως η ρίζα της λέξης Σελλοί -> Σελληνήεις: οι υπό της Σελήνης - σεληνόφωτος φωτιζόμενοι = άνθρωποι σεληνόφωτος και Σελλήνιον: υποκορ. του Σελήνη = φως της Σελήνης.

~ Ο Αριστοφάνης στους "Ιππείς" 1253 αναφέρει: Έλλάνιε Ζεϋ.

~ Ελλάς = πόλη και περιοχή της Θεσσαλίας, ιδρυθείσα από τον Έλληνα (Ιλιάς, Β' 683)· «οί δ' είχον Φθίην καί Ελλάδα». Ολόκληρη η περιοχή της Θεσσαλίας που την κατοικούσαν οι Έλληνες Μυρμιδόνες -από τα πανάρχαια χρόνια- ονομαζόταν Ελλάς.

~ Στο Ομηρικό αναφέρονται ως Έλληνες οι κάτοικοι της θεσσαλικής Φθίας: Αλός - Αλόπη, Τρηχίν, Αργός Πελασνικόν.

Ο μελετητής της ιστορίας της ελληνικής φυλής Ι. Ποσσάς στο βιβλίο του Η αληθινή Προϊστορία και στη σελ. 95 αναφέρει: «... χαρακτηριστικών είναι, ότι... το όνομα "Ελλην συνδέεται με πνενματικώς ανεπτυγμένους προγόνους, πού υπονοεί ή συμβολίζει την πνευματικήν ύπεροχήν της φυλής των ' Ελλήνων, όπως εξεδηλώθη άλλως τε αυτή καί εις τους μετέπειτα χρόνους, Προορφικοί, Όρφικοί, Επικοί, Σοφοί, Νομοθέται, Προσωκρατικοί, Σωκρατικοί, Πλάτων, Αριστοτέλης κ.τ,λ.
Η ρίζα Ελλ, στον Πελασγικό κόσμο, εκφράζει την έννοια του υψηλού. Παράγονται δε λέξεις όπως; Έλλοπες, Ελινοί, Αλουονοί (Αλβανοί) κ.ά. Ο Στράβων στα Γεωγραφικά (157) αναφέρει: «Στην Ιβηρία υπάρχουν πολλοί Έλληνες και πολλές πόλεις που έχουν ονόματα Ελέα, Ελαίαι, Ελαιούς και Ελάιον όρος».
Οι Πελασγοί λέγονταν και Προσέλληνοι.
Στην Ιλιάδα, Β'681-5, έχουμε αρκετές αναφορές στη λέξη Έλλην, Έλληνες, όπως: «... που είχαν την Φθίαν και την Ελλάδα με τις όμορφες γυναίκες, που λέγονταν Μυρμιδόνες και Έλληνες και Αχαιοί και είχαν αρχηγό τον Αχιλλέα με 50 πλοία...».

Τέλος το όνομα Έλλην γεννήθηκε και υπήρξε στον τόπο αυτό.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ ΚΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ


Ο Αλέξανδρος είναι ένα αποφασιστικό όνομα της ιστορίας. Αποκαλείται Μέγας. Και πραγματικά είναι μέγας γιατί ποτέ δεν θαμπώθηκε το άστρο του στο πεδίο της μάχης. Το απολύτως μεγαλειώδες εγκαθιδρύεται αιφνιδιαστικά σε πλήρη αρμονία με την εμφάνισή του.
Το να εννοήσουμε τον Μέγα Μακεδόνα και να εκτιμήσουμε την δράση του αποτελεί επίτευγμα που μας ανυψώνει στις ανώτερες σφαίρες της αρχαίας Ελληνικής παιδείας, τον ατομικό ηρωισμό και την υψηλή παρόρμηση των ηθικών αξιών που επηρέασαν αποφασιστικά τις ενέργειές του.
Η ενατένιση των υπερανθρώπων μέσα στην ιστορία είτε αυτοί έζησαν προ χιλιάδων ετών είτε χθες, ενεργεί παρορμητικά σε μας τους μεταγενέστερους που έχουμε την υποχρέωση να διαδραματίσουμε το ρόλο μας στο αδιάκοπο ρεύμα της Ελληνικής ιστορίας.
Ο Μέγας Μακεδόνας είναι το πρόσωπο εκείνο της ιστορίας που οι ιστορικοί διαφωνούν για το έργο του και τους σκοπούς του και θα συνεχίσουν να διαφωνούν γιατί δεν κατάφεραν να κατανοήσουν την σκέψη και την προσωπικότητά του.
Ανεξάρτητα με τις διαφωνίες, κρίσεις και επικρίσεις, η αστραφτερή φυσιογνωμία του μεγάλου Έλληνα στρατηλάτη δεν θα πάψει να ηλεκτρίζει κάθε γνήσια Ελληνική ψυχή, να ενδυναμώνει το εθνικό φρόνημα και να τροφοδοτεί με θρύλους την εθνική μας παράδοση.
Η δράση και το μεγαλείο του, η εγκράτεια και η υψηλοφροσύνη του μαρτυρούν την θεία προέλευσή του, την οποία επισφράγισε με την απαράμιλλη ευσέβειά του σε τέτοιο βαθμό ώστε οι κατακτηθέντες να τον πιστέψουν για θεό.
Κακόπιστοι επικριτές επιχείρησαν την πτώση του ήρωα από το βάθρο του, στο οποίο είχε τοποθετηθεί από εκατομμύρια Ασιατών, Ευρωπαίων και Αφρικανών επειδή δεν συγχωρούσαν τον Αλέξανδρο για το μεγαλείο του. Τον ήθελαν στο ίδιο επίπεδο με αυτούς στο επίπεδο της ασημαντότητας.
Αυτός ο γιγαντόμορφος άνδρας της Ελληνικής και παγκόσμιας ιστορίας που έκανε την οικουμένη υποχείριό του, θα παραμείνει Μέγας, τόσο Μέγας που η ιστορία γίνεται μικρή για να τον χωρέσει. Τον αγκαλιάζει ο θρύλος, η λαϊκή μούσα τον κάνει τραγούδι και ο Πήγασος τον παίρνει στα φτερά του και τον ανεβάζει στον Όλυμπο αθάνατο στην λήθη που φέρνει ο χρόνος.
Την 22 Ιουλίου 356 πΧ γεννήθηκε στην Πέλλα της Μακεδονίας ο Μέγας Αλέξανδρος, ο θεϊκός γιος της Ολυμπιάδας και του Φιλίππου βασιλιά των Μακεδόνων. Θρύλοι γεννήθηκαν για την ενσάρκωση του μεγάλου ανδρός και ο Πλούταρχος γράφει σχετικά "Μια νύχτα πριν παντρευτεί η Ολυμπιάδα θύελα λυσσομανούσε γύρω της και ένας κεραυνός από τον ουρανό την χτύπησε στην κοιλιά. Φλόγες ξεπετάχτηκαν από αυτή και σκέπασαν όλο τον κόσμο". Πραγματικά από εκείνη την στιγμή η μοίρα της ανθρωπότητας αρχίζει να διαγράφει μια νέα τροχιά μια νέα φωτεινή πορεία.

Παιδική ηλικία του Αλεξάνδρου - Μόρφωση

Όσο πλούσια και αν ήταν τα προσόντα του Φιλίππου φυσικά και επίκτητα δεν αρκούν για να δικαιολογήσουν το φαινόμενο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο οποίος όχι μόνο τον υπερέβαλε αλλά δεν συναντώνται παρόμοια προσόντα σε κανέναν πρωταγωνιστή της ιστορίας.
"Αν κάποιος άνθρωπος έμοιασε με θεό αυτός είναι ο Αλέξανδρος" λέγει ο Σατωβριάν, ενώ ο 'Aρθουρ Βεϋγκάλ έγραφε "Ο Αλέξανδρος υπήρξε ένας ενσαρκωμένος θεός".
Η Ολυμπιάδα δίδαξε στον Αλέξανδρο την λιτότητα και την καρτερία και αν αυτός στις εκστρατείες του δεν φάνηκε ποτέ να υποφέρει από τις στερήσεις, αν ήξερε να επιβάλλεται πρώτα στον εαυτό του και ύστερα στους άλλους, το χρεωστούσε όχι μόνο στην αυτοπεποίθηση που του ενέπνεε η καταγωγή του, αλλά και στην αγωγή και σωματική αντοχή του.
Ο στρατηγός του Φιλίππου Αντίπατρος του δίδαξε την εγκράτεια, ο Λυσίμαχος ο Ακαρνάν, ιστορία και Ελληνική παιδεία, ο Λεύκιππος ο Λημνιός την μουσική, την γραφή ο Πολυνείκης ο Πελαίος, τα μαθηματικά ο Μινεκλής από την Καλλίπολη.
Παράλληλα ήταν άφθαστος στα αγωνίσματα, τα όπλα και την ιππασία. Αυτός που σφυρηλάτησε την άφθαστη προσωπικότητα του Μεγάλου ανδρός ήταν ο μέγας φιλόσοφος Αριστοτέλης ο Σταγειρίτης. Του δίδαξε ιστορία, Έλληνες τραγικούς, φυσική, βοτανική, βιολογία και ιατρική και ειδικότερα του δίδαξε ρητορική για την οποία ο Αλέξανδρος είχε έμφυτο το χάρισμα. Αργότερα άλλωστε με την ρητορική του δεινότητα θα ασκεί μια ακατανίκητη γοητεία στους άνδρες του οδηγώντας τους ακόμη μέχρι σωματικής εξαντλήσεως.
Εκεί στις καταπράσινες πλαγιές του Βερμίου ο Αριστοτέλης διδάσκει στον νεαρό βασιλέα: "Αλέξανδρε ο μεγαλόψυχος και ως προς τις τιμές και ως προς τον πλούτο και την ισχύ και πάσα ευτυχία ή δυστυχία συμπεριφέρεται μετριοπαθώς, και ούτε ευτυχών χαίρεται ούτε δυστυχών λυπείται. Δεν θα δεχθείς ποτέ ευεργεσία, γιατί θα μειονεκτείς και θα είσαι υπόχρεος". Ο Αριστοτέλης είναι αυτός που μιλούσε στον νεαρό ηγεμόνα για μια πανανθρώπινη κοινωνία μ' έναν ηγέτη, την οποία ο Αλέξανδρος ήθελε να δημιουργήσει με τον εαυτό του βασιλέα - θεό.
Αργότερα βλέπουμε τον Αλέξανδρο να εξοργίζεται με την Πυθία γιατί αρνείται να χρησμοδοτήσει, να την αρπάζει από τα μαλλιά και να την οδηγεί στο ναό, και η οποία εντυπωσιάζεται τόσο με το νεαρό βασιλέα και την ορμητική συμπεριφορά του ώστε αναφωνεί "Δεν σου χρειάζεται χρησμός, είσαι ο ίδιος ένας θεός, θα είσαι αήττητος".
Στο Αμμώνιο από τους ιερείς του ¶μμωνα ανακηρύχθηκε θεός και πραγματικά ο Δίας ήταν στον ουρανό και αυτός στη γη. Από τον Αλέξανδρο έλειπε η αιωνιότητα και ο ουρανός για να είναι θεός.
Η θέλησή του ήταν θεϊκή προσταγή, για αυτό θα γίνει παγκόσμια θέληση και θέληση των Μακεδόνων του.
Από περιγραφές μαθαίνουμε "οι οφθαλμοί του πλέοντες στην υγρή λάμψη τους ήταν γαλανοί με ατσάλινη απόχρωση ανδροπρεπώς απαστράπτοντες όπως το βλέμμα του ορμητικού λέοντος όπως η ματιά του αρπακτικού ιέρακος. Η όλη μορφή του ανδρός ήταν μια ουράνια εικόνα που ενέπνεε φόβο και αγάπη μαζί και μόνο η γραφίδα του κάλλους μπορούσε να αποδώσει την θεϊκή του μορφή".
Με την αστραφτερή πανοπλία του και τα λευκά φτερά της περικεφαλαίας του καβάλα στον Βουκεφάλα ωραίος σαν τον Απόλλωνα και τρομερός όπως ο ¶ρης συντρίβει ό,τι βρεθεί μπροστά του ανθρώπινο ή θεϊκό.
Η ζωή και ο θάνατος δεν είχαν αξία μπροστά του, δεν υπολόγιζε την ζωή του και πριν οι άλλοι σκεφθούν, αυτός είχε αποφασίσει. Πριν αρχίσει την μάχη ήξερε ότι θα νικήσει.
Οι Μακεδόνες του γοητευμένοι απ' το θεϊκό ίνδαλμά τους θα τον ακολουθήσουν ως την άκρη του κόσμου και ως το τέλος της ζωής του χωρίς ποτέ να ρωτήσουν το γιατί. Η φωνή του ήταν ισχυρή όταν εφώναζε στο πεδίο της Μάχης και η μεταπήδηση από την ηρεμία στην αγριότητα, επενεργούσε μαγευτικά στους στρατιώτες του, που είχαν θαμπωθεί από την ευψυχία την τόλμη και τον ηρωισμό του. Ήταν ένας επίγειος θεός και ό,τι ήθελε το πετύχαινε.
Η γενναιότητά του κατά την γνώμη των συγχρόνων ιστορικών, ήταν απότοκος της πεποιθήσεως ότι καταγόταν από τους θεούς. Ποτέ δεν μειώθηκε στα μάτια των στρατιωτών του. Και στον πλέον υπερόπτη δεν έπαυε να αποτελεί πρότυπο Βασιλέα - Ηγέτη - Στρατιώτη.
Είχε τόση εμπιστοσύνη στον εαυτό του, ώστε έφθανε στο σημείο να τολμά το κάθε τι μέχρι παραλογισμού. Το ανυπέρβλητο θάρρος του, η ωραία εμφάνισή του, η μεγαλοφροσύνη του και η άκαμπτη θέλησή του για την νίκη, συνέθεταν την εικόνα του μυθικού ήρωα, όπως την διατηρούσε στην φαντασία του ο Ελληνισμός. Οι μοίρες είχαν χαράξει το μεγαλειώδες διάβα του στον ρουν της ιστορίας.
Γοήτευε και παρέσυρε στην μεγαλουργία και αυτοθυσία τους συμπολεμιστές του, έθετε σε αχρηστία το ένστικτο της αυτοσυντηρήσεως των ανδρών του και τους υπέβαλε σε τέτοιες δοκιμασίες όπου ένας υποψήφιος αυτόχειρας θα αισθανόταν ρίγος. Η θέλησή του ήταν πανίσχυρη σαν θεϊκή προσταγή και υπέτασσε την μοίρα του κόσμου. Τίποτε δεν οφείλεται στην τύχη αλλά στην θέλησή του.
"Ήταν μεγαλοφυία δράσεως, δυνατός σαν τη ζωή και ισχυρός όπως ο θάνατος. Ο Περικλής, ο Επαμεινώνδας, κι αυτός ακόμη ο Θεμιστοκλής ωχριούν μπροστά του. Οι λαμπροί αυτοί άνδρες της ιστορίας, εμπρός στον Αλέξανδρο έμοιαζαν, όπως τα κυνηγητικά σκυλιά προ του πάνθηρος, όπως τα χελιδόνια προ του ορμητικού ιέρακος. Ήταν τόσο εκθαμβωτικός όπως η αστραπή στο σκοτάδι" γράφει ο Γερμανός ιστορικός Θ. Βέρτ.
Σε ηλικία 20 ετών ο Αλέξανδρος έγινε βασιλιάς ενός βασιλείου που έμοιαζε με ηφαίστειο μετά τον θάνατο του Φιλίππου. Σε ηλικία 25 ετών διασφάλισε τον τίτλο του μεγαλύτερου κατακτητή, στα 30 του ήταν ο κραταιότερος μονάρχης και στα 33 είχε ολοκληρώσει το έργο του. Τα κατορθώματά του, οι μεγαλοφυείς συλλήψεις του και η ανεπανάληπτη προσωπικότητά του με τα ανεξάντλητα αποθέματα ενεργείας συνιστούν μια μοναδική δημιουργία. Παντού πρωτοτύπησε. Χάραξε νέους δρόμους, στους λαούς, στις ιδέες, στους ανθρώπους. Ήταν ένα εκλεκτό σκεύος του θεού για να αναμορφώσει την ανθρωπότητα.
Αυτόν τον ευνοούμενο του θεού θα ακολουθήσουμε στην πιο ένδοξη εκστρατεία όλων των εποχών που έχει να επιδείξει η ιστορία.

Πολιτική κατάσταση της Ελλάδος

Η νότια Ελλάδα μετά τις νίκες των Πλαταιών και του Μαραθώνα, της Σαλαμίνας και τον "Χρυσούν Αιώνα του Περικλέους" εμέθυσε από αυτές και είχε περιπέσει σε μακαριότητα με αποτέλεσμα αργά και σταθερά να υποδουλωθεί στον μεγάλο βασιλέα των Περσών. Φθόνος, έριδες, διαμάχες και αλληλοσυγκρούσεις κυριαρχούσαν μεταξύ των Ελληνικών κρατών, και ο αδελφοκτόνος σπαραγμός είχε λάβει επιδημική μορφή.
Η εθνική αξιοπρέπεια είχε χαθεί, ρήτορες χρηματιζόμενοι από τους Πέρσες ξεσηκώνουν τον όχλο, άνδρες όπως ο Σωκράτης φονεύονται και άλλοι όπως ο Πλάτωνας πωλούνται δούλοι, για να επικρατήσουν τελικά τα ταπεινά ένστικτα του όχλου.
Η Αθήνα και η Σπάρτη αλληλοκαταστράφηκαν και έγιναν τελείως αδύναμες. Η Ανταλκίδειος ειρήνη του 387 πΧ όριζε τον Αρταξέρξη βασιλέα των Περσών, ρυθμιστή των Ελληνικών πραγμάτων. Η οριστική διάλυση της Ελλάδος ήταν θέμα χρόνου. Τα περσικά χρήματα συντηρούν τον αδερφοκτόνο σπαραγμό. Ο στενός τοπικισμός των Ελληνικών πόλεων, απέκλειε κάθε περίπτωση συνενώσεως μεταξύ τους.
Ο Δημοσθένης σε επιστολή του πρός τον Φίλιππο λέει "Ο βασιλιάς των Περσών έχει τέτοια επιρροή σε ό,τι γίνεται εδώ, ώστε και την εποχή που πολεμούσαμε με τους Σπαρτιάτες, όποιον υποστήριζε αυτός νικούσε τους άλλους και αν έρθει με το μέρος μας θα καταπολεμήσει τη δύναμή σου Φίλιππε".
Το 380 πΧ ο Ισοκράτης σε πανηγυρικό του έριξε για πρώτη φορά την ιδέα της Πανελληνίας ενώσεως, για να εκστρατεύσουν κατά των Περσών δεχόμενος η Αθήνα να μπεί σε δεύτερη μοίρα, αρκεί να θριαμβεύσει ο Ελληνισμός. Σε επιστολή του που έστειλε στον Φίλιππο έλεγε "Εκπλήσσεται κανείς Φίλιππε, όταν σκεφθεί ότι από τους βάρβαρους βρέθηκαν άνδρες ικανοί να επιδιώξουν την κυριαρχία τους στην Ελλάδα, ενώ από εμάς δεν βρέθηκε άνδρας υψηλού αναστήματος, για να μας επιβάλλει κυριάρχους της Ανατολής. Οι απόγονοι του Ηρακλή έγιναν υπηρέτες των βαρβάρων. Τούτο είναι αποκαρδιωτικό Φίλιππε και πρέπει να ανατραπεί. Πρέπει να κάνεις αυτόν που ονομάζεται μέγας Βασιλέας να εκτελεί ό,τι εσύ προστάζεις.
Μη χρησιμοποιήσεις βία κατά των Ελληνικών πόλεων, κέρδισε αυτές με την φιλία και την αγάπη όπου είναι δυνατό".
Αντίθετα οι φράσεις του Δημοσθένη περί "Βαρβάρων Μακεδόνων" αν και γνώριζε ότι φυλετικά ήταν Έλληνες, από τυφλό πάθος και μόνο, αποτελούν σήμερα επιχείρημα της σκοπιανής προπαγάνδας. Τυφλωμένος από τον στενό τοπικισμό του, διέπραξε τεράστιο ηθικό έγκλημα σε βάρος της Ελλάδος, βλαπτικό για τα εθνικά μας συμφέροντα.
Ο Δημοσθένης ήταν ένας επαγγελματίας λαοπλάνος, που το μόνο όνειρό του ήταν να στηθεί το άγαλμά του στην αγορά των Αθηνών, δίπλα στους μεγάλους άνδρες.
"Ο Δημοσθένης εγκατέλειψε δύο φορές το πεδίον της μάχης" γράφει ο Παπαρηγόπουλος, ενώ ο αντίπαλός του Φίλιππος πρώτος στρατιώτης, βάδιζε ακάθεκτα προς τα εμπρός. Στην μάχη της Χαιρώνειας [ο Δημοσθένης] εδειλίασε και ήταν ο πρώτος ρίψασπις και ουδέποτε θα εξιλεωθεί ενώπιον της ιστορίας με δικανικά σοφίσματα.
"Όσο μεγαλύτερα είναι τα προσόντα του τόσο πιό τραγική θα παρουσιάζεται η τύφλωσή του στο φως της ιστορίας" έγραφε ο ¶γγλος ιστορικός Τζώρτζ Βάλτερ για τον Δημοσθένη.
Ο νικητής της Χαιρώνειας Φίλιππος σαν γνήσιος Έλληνας δεν καταδίωξε τους ηττημένους, γιατί το θεωρούσε σφαγή και δεν ήθελε να χυθεί αδερφικό αίμα.
Ποτέ δεν καυχήθηκε για την νίκη του αυτή, και ούτε επέβαλλε εξευτελιστικούς όρους στους ηττημένους. Ήταν τόσο γενναιόφρων που νόμιζε κανείς ότι ήθελε να τους ζητήσει συγνώμη.
Μια λύση υπήρχε. Η συνένωση των Ελλήνων.

Ο Φίλιππος

Ο Φίλιππος αποτέλεσε την θεϊκή μοίρα της Ελλάδος, για να σταματήσει την εθνική αφροσύνη, τις ατέλειωτες έριδες και τον αδερφοκτόνο σπαραγμό.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο μεγάλος ηγέτης Φίλιππος ήταν από τους πιό άτυχους άνδρες της ιστορίας και δεν ονομάσθηκε Μέγας γιατί είχε άσπονδο εχθρό τον Δημοσθένη ο οποίος εξαντλείτο σε ύβρεις και συκοφαντίες. Επίσης ήταν άτυχος σαν πατέρας του Αλεξάνδρου αφού θαμπώθηκε από το μεγαλείο του και οι ιστορικοί τον αντιπαρέβαλαν μαζί του με αποτέλεσμα να διαφύγει της προσοχής τους η στρατιωτική και πολιτική φυσιογνωμία του ανδρός.
Η νότια Ελλάδα παρασύρθηκε από τον Δημοσθένη και παρατάχθηκε στην Χαιρώνεια για να αντιμετωπίσουν τον Φίλιππο. Στην μάχη που ακολούθησε η Αθήνα με τους συμμάχους της συνετρίβησαν. Ο δεκαεφτάχρονος Αλέξανδρος πρωταγωνίστησε διαλύοντας τον Ιερό Λόχο που αντιπροσώπευε το απάνθισμα της Ελληνικής νεολαίας.
Απέρριψε δε με οργή την πρόταση για την καταστροφή των Αθηνών λέγοντας "Αν καταστρέψω την Αθήνα είναι σαν να καταστρέφω την δόξα μου".
Ο Φίλιππος ανακηρύχθηκε Αθηναίος πολίτης και του στήθηκε ανδριάντας. Στην Κόρινθο συγκαλέστηκε το κοινό των Ελλήνων και αποφασίστηκε να μην εγερθούν κατά των Μακεδόνων. Τερματίζεται ο εμφύλιος σπαραγμός. O μόνος εχθρός των Ελλήνων ήταν οι Πέρσες και έπρεπε να τους τιμωρήσουν. Ο Φίλιππος ανακηρύχθηκε αρχιστράτηγος των Ελλήνων και κηρύχθηκε ο πόλεμος κατά των Περσών. Οι Πέρσες πληροφορούνται τα πάντα από τον Δημοσθένη. Ο Φίλιππος αποτελεί κίνδυνο για την Περσία και πρέπει να εκλείψει. Ο Αλέξανδρος ήταν μόλις 20 ετών και ο θάνατος του Φιλίππου θα σήμαινε και την διάλυση του Βασιλείου της Μακεδονίας.
Ο μέγας οραματιστής του Ελληνισμού, ο βασιλιάς των Μακεδόνων Φίλιππος, δολοφονείται το 336 πΧ την στιγμή που έμπαινε στο στάδιο για να παρακολουθήσει τους αγώνες.
Ο εμπνευστής της εθνικής ενότητας δεν υπάρχει πια.
Οι πόλεις κράτη αθετούν την συμφωνία της Κορίνθου και στέλνουν αντιπροσώπους στον μεγάλο βασιλέα των Περσών και δηλώνουν την υποταγή τους.
Ο Δημοσθένης αν και πενθούσε τον θάνατο της κόρης του, παρουσιάστηκε με λευκή στολή και έπεισε την εκκλησία του Δήμου να ηρωοποιήσει τον Παυσανία και να γίνουν γιορτές για τον θάνατο του Φιλίππου. Όταν μίλησε για τον Αλέξανδρο εκφράστηκε περιφρονητικά γι' αυτόν "Ο νεανίσκος αυτός αγένειος ψευδοπαληκαράς δεν είναι ικανός για τίποτε".
Από την άλλη πλευρά του Αιγαίου ο καθ' όλα αγαπητός και φίλος του Δημοσθένη ο Δαρείος, έδειχνε τόσο ευχαριστημένος από τον θάνατο του Φιλίππου που κάλεσε τους στρατηγούς του και γελώντας τους είπε "Αν ο τολμηρός νεανίας Αλέξανδρος τολμήσει να διαβεί τον Ελλήσποντο, να τον συλλάβετε, να τον μαστιγώσετε και να τον στείλετε δεμένο στα Σούσα".
Δεν φανταζόταν όμως και οι δύο τι δύναμη γίγαντος έκρυβε μέσα του ο τολμηρός νεανίας και ο αγένειος ψευδοπαληκαράς, ούτε καν υποψιαζόταν την ολοκληρωτική συντριβή τους από αυτόν.

Ο Αλέξανδρος Βασιλιάς

Ο Αλέξανδρος δεν είχε προλάβει να συλλέξει την τέφρα του πατέρα του και να την αποθέσει στους βασιλικούς τάφους και ξέσπασε το χάος. Οι μνηστήρες του θρόνου, οι σφετεριστές της εξουσίας και οι συνωμότες έδρασαν ακαριαία πλην όμως η συντριβή τους ήταν κεραυνοβόλος και οριστική από τον νεαρό βασιλέα Αλέξανδρο.
Η νότια Ελλάδα συνεχίζει τις γιορτές και τα πανηγύρια για τον θάνατο του Φιλίππου.
Ο Αλέξανδρος αφού αποκατάστησε την τάξη κινήθηκε προς νότο. Οι Θεσσαλοί παραδίνονται αμαχητί και διέθεσαν το περίφημο ιππικό τους στον Αλέξανδρο.
Όλες οι πόλεις παρέλυσαν από τρόμο και δεν προβάλλουν καμία αντίσταση. Η πόλη των Αθηνών σπεύδει να παραδοθεί και ο ελεεινός εκείνος Δημοσθένης, επικεφαλής της αντιπροσωπείας συνθηκολόγησης, εγκαταλείπει τους συντρόφους του και φεύγει στα βουνά για να κρυφτεί, γιατί τον τρόμαζε ακόμη και η ιδέα πως θα αντικρύσει τον Αλέξανδρο, που τόσο είχε κατηγορήσει.
Ουδεμία πόλη κατέλαβε ο Αλέξανδρος. Η υποταγή της απειθάρχητης μάζας των διανοουμένων στους λιτούς στρατιωτικούς ήταν απόλυτη και καμία αντίρρηση δεν υπήρξε. Κατόπιν συντόμου πορείας, τα Μακεδονικά στρατεύματα έφθασαν στην Κόρινθο και συγκαλείται το κοινό των Ελλήνων στο οποίο αποφασίζονται:
Η Ελληνική ομοσπονδία να πειθαρχεί στις εντολές του Αλεξάνδρου και να παρέχει βοήθεια στους Μακεδόνες.
Ο Αλέξανδρος ανακηρύχθηκε Αυτοκράτορας - Στρατηγός των Ελλήνων και κηρύχθηκε ο πόλεμος κατά της Περσίας. Κοινός εχθρός όλων των Ελλήνων οι Πέρσες. Αφήνοντας την Κόρινθο, ο Αλέξανδρος στράφηκε προς βορα, για την συντριβή των βαρβαρικών φύλων.
Η Αθήνα με τον Δημοσθένη παίρνει χρήματα από τους Πέρσες για να καταπολεμήσουν τον Αλέξανδρο.
Καθώς ο Δημοσθένης αγόρευε, έφθασε στο βήμα ένας κατάκοπος αγγελιαφόρος για να αναγγείλει τον θάνατο του Αλεξάνδρου. Τον είχε πληρώσει ο ίδιος ο Δημοσθένης, και έφερε την είδηση ότι είδε τον Αλέξανδρο να σκοτώνεται μπροστά του την ώρα που πολεμούσε στο σημερινό Μοναστήρι των Σκοπίων.
Και πάλι γιορτές και πανηγύρια όπως με τον θάνατο του Φιλίππου. Έστειλαν αγγελιοφόρους στον μεγάλο βασιλέα των Περσών για να δηλώσουν την υποταγή τους και να ζητήσουν συγνώμη. Η συμμαχία διαλύθηκε και έσφαξαν την Μακεδονική φρουρά.
Όταν ο Αλέξανδρος πληροφορήθηκε τα γεγονότα έγινε κάτι το οποίο ούτε στρατιωτικός ούτε ιστορικός κατάφερε να εξηγήσει.
Ξεκινώντας από το Μοναστήρι, μέσα σε 13 μέρες έφθασε προ των Θηβών. Αν αναλογιστούμε ότι η απόσταση Μοναστηρίου - Θηβών είναι 650 χιλιόμετρα, ο δε Αλέξανδρος ήταν τραυματίας, είχε δε διανύσει 2.000 χιλιόμετρα πολεμώντας, και δίνοντας 10 μάχες, τότε η πορεία αυτή παραμένει άλυτο αίνιγμα.
Η θέα των Μακεδόνων προκαλεί τρόμο στην Θήβα που δεν θέλει να πιστέψει στο γεγονός. Ο Αλέξανδρος επί ημέρες προσπαθεί να πείσει τους Θηβαίους να παραδοθούν για να μην χυθεί αδερφικό αίμα. Οι Θηβαίοι όχι μόνο δεν συμφωνούν αλλά προκαλούν τον Αλέξανδρο και προσβάλλουν τις Μακεδονικές φάλαγγες. Η υπομονή έχει και τα όρια της. Δίδεται το σύνθημα της επίθεσης.
Η Θήβα έπεσε μέσα σε δύο μέρες. Η καταστροφή ήταν ολοσχερής. Η γεμάτη ζωή και σφρίγος Θήβα μετατράπηκε σ' ένα απέραντο βουβό νεκροταφείο πένθιμο σαν τον θάνατο. Καμία λέξη κατηγορίας, παραπόνου ή οδύνης από τους συμμάχους και φίλους. Νεκρική σιωπή του τάφου. Οι Μούσες του Ελικώνα φόρεσαν τα πένθιμά τους και βουβάθηκαν μπροστά στον θανατικό. Η κοιλάδα με τ' ανθισμένα λουλούδια ήταν έρημη και αυτή πενθώντας για τον θάνατο. Τον θάνατο της χιλιοδοξασμένης πόλης των Θηβών.
Με κομμένη την ανάσα η νότια Ελλάδα πληροφορείται την συμφορά των Θηβών. Τρόμος κατέλαβε την Αθήνα, τρομερότερη όμως υπήρξε η εντύπωση πως η πανίσχυρη Θήβα κατελήφθη μέσα σε δύο μέρες.
Έντρομες οι πόλεις σπεύδουν να παραδοθούν και ο υπαίτιος Δημοσθένης, εγκαταλείπει την πόλη του στο έλεος των Μακεδόνων. Η Αθήνα ο πραγματικός ένοχος, όχι μόνο δεν προβάλλει αντίσταση, αλλά επιφυλάσσει θερμή υποδοχή στον Αλέξανδρο και τον συγχαίρει για την επιτυχία του.
Η συντριβή των Θηβών έπεισε τους Έλληνες για την Μακεδονική ισχύ και ανάγκασε τους Έλληνες να πειθαρχήσουν οριστικά στην ιδέα της εθνικής ενότητας και να μιλούν με θαυμασμό για τον Αλέξανδρο.
Αφού παγίωσε ο Αλέξανδρος την κατάσταση στο εσωτερικό, και προς βορά, ετοιμάζεται για τον μεγαλύτερο άθλο της παγκοσμίου ιστορίας, την εκστρατεία στην Ασία.

Η Εκστρατεία στην Ασία

Το 334 πΧ, 30.000 πεζοί και 5.000 στρατιώτες με αρχηγό τους τον νεαρό βασιλιά Αλέξανδρο, με την προστασία του θεού των θεών Δία και με οδηγό τους το "Εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης" ξεκινούν για τον μεγαλύτερο άθλο της Ελληνικής και παγκόσμιας ιστορίας.
Φθάνοντας στο Ίλιον ο Αλέξανδρος περιέτρεξε τα πεδία των ομηρικών μαχών, έκτισε ναούς στον Δία και τον Ηρακλή, προσκύνησε τον τάφο του Αχιλλέα όπου άφησε την ασπίδα του και πήρε την ιερή ασπίδα του ήρωα.
Ο Αλέξανδρος κατανίκησε τους στρατούς τριών ηπείρων, ξεπέρασε τα Ιμαλάια και τον Ινδό και δεν ηττήθηε ούτε μια φορά.
Στον Γόρδιο ο Μέγας Αλέξανδρος περιφρονεί τον χρησμό και σαν επίγειος θεός κόβει τον δεσμό με το ξίφος του και ανοίγει τις πύλες της Ασίας, η φρενήρης κατάληψη της οποίας θαμπώνει και τον πιο ικανό στρατηλάτη.
Παράλληλα με τις πύλες της Ασίας, άνοιξαν και οι δέλτοι της ιστορίας, για να δεχθούν έναν νεαρό βασιλιά, έναν ικανό ηγεμόνα γεμάτον αυτοπεποίθηση και ανυπόμονο να κατακτήσει όλον τον γνωστό τότε κόσμο.
Η πρώτη αναμέτρηση του Αλεξάνδρου με τον Δαρείο θα γίνει στον Γρανικό ποταμό. Η αντιστοιχία δυνάμεων ήταν συντριπτική υπέρ των Περσών. Πριν από την μάχη ο Αλέξανδρος με την άφθαστη ρητορική του δεινότητα ομιλεί στους στρατηγούς και αρχηγούς τμημάτων προσφωνώντας τους με τα μικρά τους ονόματα.
Αφού θυμίζει στους Μακεδόνες τα δεινά που έχουν προκαλέσει οι Πέρσες στην Ελλάδα συνεχίζει "Πρέπει να είστε ευτυχείς που η μοίρα επέλεξε εσάς για να τιμωρήσετε τους Πέρσες και να ανυψώσετε το μεγαλείο της Ελλάδος. Οι Πέρσες είναι πολυάριθμοι. Η οκνηρία και η μαλθακότητα εξουδετερώνουν την αριθμητική τους υπεροχή. Σήμερα η Ελλάδα σας καλεί να επαναλάβετε τα κατορθώματά σας".
Ο Αλέξανδρος νικά και η νίκη αυτή ενισχύει την πεποίθηση ότι οι θεοί εκφράζουν την θέλησή τους. Οι Μακεδόνες φθάνουν στην Ισσό όπου ένας όγκος 660.000 πεζών και ιππέων τους φράσσουν τον δρόμο. Η αναλογία δυνάμεων είναι 20 Πέρσες ένας Μακεδόνας. Ο Δαρείος είναι απόλυτα σίγουρος για την νίκη και εκφράζεται με περιφρόνηση για τον Αλέξανδρο.
Η πειθαρχία σ' αυτόν τον τεράστιο συρφετό είναι ανύπαρκτη και η ισχύς μηδαμινή. Ο δεσποτισμός του βασιλιά αφαιρούσε από τα στρατεύματα κάθε πρωτοβουλία, σκεφτόταν αυτός για όλους και για αυτό τον κολάκευαν και προσκυνούσαν.
Απέναντ στον Δαρείο στέκεται ο Αλέξανδρος με τον καλογυμνασμένο και εμπειροπόλεμο στρατό του, που περίμενε τις προσταγές του σαν θεϊκή εντολή. Με την άφθαστη ρητορεία του ανύψωσε στα ύψη το ηθικό των στρατιωτών του "Σκοπός μας είναι η ολοκληρωτική και άνευ όρων κατάληψη της Περσίας. Και η υποταγή αυτής στην θέληση της Ελλάδος, που περιμένει από εσάς να αναστήσετε το μεγαλείο της. Το πνεύμα θα νικήσει και σήμερα τον αριθμό. Αντλήστε δύναμη από τα κατορθώματά σας. Είστε νικητές και πολεμάτε εναντίον ηττημένων. Οι νωθροί Πέρσες στρατιώτες δεν μπορούν να σας αντιμετωπίσουν. Αυτοί πολεμούν για χρήματα ενώ εσείς για την δόξα και το μεγαλείο της Ελλάδος. Να είστε απόλυτα σίγουροι ότι θα νικήσουμε και σήμερα τον Δαρείο. Θα σας ιδώ για να σας συγχαρώ μετά την νίκη μας".
Οι στρατιώτες με αλαλαγμούς φώναξαν "Πήγαινέ μας όπου εσύ θέλεις, θεωρούμε τον εαυτό μας αθάνατο αφού έχουμε τέτοιο βασιλιά" και πήγαιναν να του σφίξουν το χέρι προτρέποντάς τον "Ταχέως κατά του εχθρού".
Πριν την μάχη ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν νηφάλιος σαν τον Δία. Ποτέ δεν χρησιμοποίησε δόλο ή απάτη στο πεδίο της μάχης. Ήταν φιλικός με τους φίλους και απόλυτα ειλικρινής ενώ με τους εχθρούς του σκληρός και πολεμικός. Αρνείται στην υπόδειξη των στρατηγών να αιφνιδιάσει τον Δαρείο την νύχτα λέγοντας το ανεπανάληπτο εκείνο "Δεν θα κλέψω την νίκη, θα την κερδίσω στο πεδίο της μάχης".
To ψυχικό σθένος των Μακεδόνων και η φοβερή αυτοπεποίθηση του Αλεξάνδρου ήταν αυτά που συντέλεσαν στη νέα συντριβή του Δαρείου. Συνέλαβε αιχμαλώτους την σύζυγο και τα τρία παιδιά του Δαρείου, δυο κόρες 10 και 13 ετών και τον γιο του 6 ετών, την μάνα του Δαρείου Συζύγαμβη και τον Αδελφό του Οξάρθη. Ήταν ανεπανάληπτη η συμπεριφορά του Αλεξάνδρου στην οικογένεια του αντιπάλου του στο πεδίο της μάχης βασιλιά. Η οικογένεια του Δαρείου το μόνο που στερήθηκε ήταν το φως της παρουσίας του.
Η βασίλισσα γοητεύτηκε από την ευγένεια του νεαρού βασιλιά, ο οποίος τίμησε την βασίλισσα και μητέρα. Ο Οξάρθης, ο αδελφός του Δαρείου έγινε επιστήθιος φίλος του Αλεξάνδρου και η μάνα του τον αποκαλούσε γιο της και αυτός την φώναζε μητέρα, μια σχέση που βλάστησε από την έλλειψη της πολυαγαπημένης του μάνας Ολυμπιάδας που δεν επρόκειτο ποτέ να ξαναδεί. Όταν ο Αλέξανδρος πήγαινε στη σκηνή της Συζύγαμβης στεκόταν όρθιος μέχρι να του επιτρέψει να καθίσει.
Ο Δαρείος έστειλε επιστολή στον Αλέξανδρο και παρακαλούσε να του επιστραφεί η οικογένειά του έναντι μεγάλης αμοιβής προσφέροντάς του ειρήνη και φιλία αν επέστρεφε στην Μακεδονία. Στην επιστολή αυτή παρέλειπε για τον Αλέξανδρο τον τίτλο του βασιλιά ενώ δεν έκανε το ίδιο και για τον εαυτό του. Ο Αλέξανδρος ενοχλήθηκε και απαντώντας απαριθμεί τις κακουργίες που είχε διαπράξει η Περσία σε βάρος της Ελλάδος και του εγγυάται ο ίδιος την ασφάλειά του για να έρθει να παραλάβει την οικογένειά του και καταλήγει στην επιστολή "Μην μου ξαναγράψεις σαν να ήμουν όμοιός σου. Απευθύνεσαι στον νικητή σου στο πεδίο της μάχης. Προς τον κυρίαρχο του κράτους σου. Αν έχεις διάφορη γνώμη θα αναγκαστώ να τιμωρήσω την προσβολή".
Τα κατορθώματα του μεγάλου στρατηλάτη εμπνέουν φόβο στην Ελλάδα και όλες οι στασιατικές κινήσεις παραλύουν.
Ελευθερώνει την Αίγυπτο από τους Πέρσες. Οι Αιγύπτιοι του επιφυλάσσουν θεϊκή υποδοχή. Τον ανακηρύσσουν θεό και τον κατατάσσουν μεταξύ των αθανάτων, τιμή που δεν είχε δοθεί ποτέ σε άλλον εκτός των Φαραώ.
Ο Δαρείος θα συγκρουστεί με τον Αλέξανδρο για μια ακόμη και τελευταία φορά στα Γαυγάμηλα. Φεύγοντας από την Αίγυπτο ο Αλέξανδρος, στις επίπονες πορείες του, πέθανε η βασίλισσα η σύζυγος του Δαρείου.
Με δάκρυα στα μάτια απέδωσε βασιλικές τιμές στην νεκρή βασίλισσα. Ήταν τόσο γενναιόψυχος μετά την νίκη όσο τρομερός ήταν στην μάχη, ευγενής με τις γυναίκες και ανδρείος με τους άνδρες.
Όταν πληροφορήθηκε ο Δαρείος το γεγονός έμεινε κατάπληκτος από το μεγαλείο του Αλεξάνδρου και προσευχόμενος πριν την μάχη στους θεούς είπε "Ω θεοί κάνετε να νικήσω για να ανταποδώσω τις χάρες που οφείλω στον Αλέξανδρο. Αν ήρθε η ώρα που όρισε η μοίρα για θεία εκδίκηση ας μην καθίσει άλλος στον θρόνο του Κύρου εκτός απ' τον Αλέξανδρο".
Η μάχη των Γαυγαμήλων έγινε, ο Δαρείος συντρίβεται ολοκληρωτικά και δολοφονείται από τον στρατηγό του Βήσο, όταν τον καταδίωκε ο Αλέξανδρος. Και πάλι τα ψυχικά χαρίσματα του νεαρού βασιλιά σκλάβωσαν καρδιές και ψυχές Ελλήνων και Περσών. Ο Δαρείος θάφτηκε στους τάφους των Αχαιμενιδών με βασιλικές τιμές και λαμπρή μεγαλοπρέπεια.
Ο Δαρείος, ήταν άτυχος, διαλύθηκε από τους τροχούς της μοίρας χωρίς να ευθύνεται γι' αυτό. Δεν ήταν δικό του το λάθος αν η βασιλεία του συνέπεσε με τη βασιλεία του γιου του Δία που κυβερνούσε τη γη, που σαν θύελλα τον σύντριψε μέσα στην ίδια του τη χώρα.
Ο Αλέξανδρος στέκεται στο ύψος της παντοδυναμίας του και συγχρόνως στο ύψιστο σημείο της πνευματικής του ζωής. Η υπερηφάνεια και παντοδυναμία του, τον ανέβασαν στο στερέωμα ψηλα σαν ουράνιο τόξο, πάνω από λαούς και χώρες. Ήταν ο μέγας κυρίαρχος. Ταυτίστηκε με τον άνεμο και προκαλούσε την λάμψη του ήλιου.
Ήταν αρκετά μεγάλος. Η Μακεδονία ήταν αυτός. Η απέραντη Ασία ήταν αυτός. Η τύχη των λαών και των ανθρώπων ήταν αυτός. Εκεί που οι άλλοι θα έτρεμαν κάτω από το βάρος της τεράστιας ευθύνης αυτός ήταν ατάραχος σαν τον Ολύμπιο Δία. Απαλλαγμένος από κάθε είδους προκαταλήψεις, διοικούσε τον κόσμο με θεϊκή δικαιοσύνη.
Στην Βαβυλώνα του επεφύλαξαν θεϊκή υποδοχή και τον ανακήρυξαν βασιλιά και κύριο των τεσσάρων σημείων του κόσμου. Κάθισε στον θρόνο του Δαρείου για να αποδείξει ότι η Περσική αυτοκρατορία τερμάτισε οριστικά τον βίο της.
Αυστηρά εγκρατής, υπέρμετρα γενναιόφρονας, απόλυτα ανεξίθρησκος, αφού εδραίωσε την κυριαρχία του, βαδίζει για τα βάθη της Ασίας. Το χιόνι έλιωνε προ των Μακεδόνων, τα όρη υποχωρούσαν στο διάβα τους και η θάλασσα γαλήνευε στο πέρασμα του μεγάλου στρατηλάτη.
Έφθασε στην Υρκανία αφού είχε διανύσει 14.000 χιλιόμετρα. Διασχίζει τα υψίπεδα του Τουράν, το Παμίρ, το Αφγανιστάν, την Σογδιανή και τερματίζει στα Ιμαλάια. Διέτρεξε μέχρι τον θάνατό του 30.000 χιλιόμετρα όσος δηλαδή είναι ο Ισημερινός της γης. Πέρασε από την Νυσσαία την εσχάτη που είχε χτίσει ο Θεός Διόνυσος και αποτελούσε τα όρια του γνωστού κόσμου. Διάβηκε τον Ινδό ποταμό ξεπερνώντας ακόμη και τους θεούς αφού η θρησκευτική δοξασία θεοποιούσε όποιον έφθανε στον Ινδό, αυτός τον προσπέρασε. ¶δικα οι επικριτές του τον κατηγορούν ότι είχε θεοποιήσει τον εαυτό του. Τον ανακήρυξαν θεό αφού είχε καλύψει όλες τις θρησκευτικές δοξασίες.
Στην Ώπιδα ο στρατός κουρασμένος επαναστατεί και αρνείται να τον ακολουθήσει. Ο Αλέξανδρος αντιδρά ακαριαία και εκτελεί επί τόπου τους 13 υποκινητές. Οι φωνασκίες σταμάτησαν και μια βαθιά σιγή καταπλήξεως ξαπλώθηκε στην συγκεντρωμένη μάζα. Μπρος την κατάσταση αυτή ο Αλέξανδρος εκφώνησε λόγο αποσπάσματα του οποίου παραθέτω.
"Λησμονήσατε αχάριστοι τι έκανα για σας. Από μένα αποκτήσατε δόξα και πλούτο και όλα εκείνα που κάνουν τον κοινό άνθρωπο περήφανο και ευτυχή. Εγώ δεν απέκτησα απολύτως τίποτε, μετά από τόσους αγώνες. Δεν έχω τίποτε άλλο εκτός από τα ρούχα που φορώ, και το βασιλικό διάδημα. Δεν έχω περιουσία και θησαυρούς. Τρώω μαζί σας, κοιμάμαι όπως κι εσείς και μάλιστα ξυπνώ νωρίτερα από σας και τρώω λιγότερο από εσάς. Ας προχωρήσει ο καθένας σας και να μου δείξει τις πληγές του. Θα κάνω και εγώ το ίδιο. Δεν υπάρχει σημείο του σώματός μου που δεν έχει ουλές. Δεν σας θέλω πλέον. Γυρίστε στα σπίτια σας και αναγγείλατε στην πατρίδα σας ότι εγκαταλείψατε εκείνον που σας οδήγησε από νίκη σε νίκη δια μέσου χιλίων χωρών και τον εμπιστευτήκατε στην αφοσίωση των Περσών. Είστε ελεύθεροι να φύγετε".
Νεκρική σιγή διαδέχθηκε τις φωνασκίες. Ο Αλέξανδρος κλείστηκε στην σκηνή του και για τρείς μέρες δεν ήθελε να ιδεί κανέναν.
Οι Μακεδόνες ήταν σαν να χτυπήθηκαν από κεραυνό. Μετανοιωμένοι και με δάκρυα στα μάτια παρακαλούσαν τον βασιλιά τους να τους συγχωρήσει.
Ο Αλέξανδρος όταν είδε αυτές τις εκδηλώσεις λατρείας των στρατιωτών του δάκρυσε και δακρυσμένος όπως ήταν βγήκε από την σκηνή του. Η εικόνα ήταν συγκινητική ένας στρατιώτης από το πλήθος φώναξε "Ήταν μόνο γιατί αγαπάς τους Πέρσες περισσότερο από εμάς". Η απάντηση του Αλέξανδρου "Σας αγαπώ όλους σαν αδέρφια μου" έκανε τα στρατεύματα να παραληρούν και να ξεσπάσουν σε εκδηλώσεις αφοσιώσεως και λατρείας.
Ο Αλέξανδρος δεν είχε τίποτε να ζηλέψει από τους θεούς. Ζήλεψαν όμως οι θεοί την δόξα του και αποφάσισαν να τον πάρουν μαζί τους στον Όλυμπο της αθανασίας.

Ο Μέγας Αλέξανδρος πεθαίνει

Πεθαίνει ο επιστήθιος φίλος του Αλεξάνδρου ο Ηφαιστίωνας και ενώ ετοιμαζόταν η κηδεία αρρώστησε και αυτός. Η αρρώστια του μεγάλου στρατηλάτη είναι η πιο μυστηριώδης της ιστορίας.
Κανένας δεν διέγνωσε την ασθένεια, ούτε βαβυλώνιοι γιατροί.
Η Πνευμονία ήταν γνωστή αρρώστια και την θεράπευαν, το ίδιο και το κρυολόγημα.
Το ημερολόγιο της αυλής τηρεί ασυνήθη και ένοχο σιγή.
Αν ήταν πνευμονία θα έπρεπε να πεθάνει σε 72 ώρες ενώ ο Αλέξανδρος αργοπέθαινε 12 ημέρες. Οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες και τρείς ιστορικοί του παρελθόντος ισχυρίζονται ότι ο θάνατος του μεγάλου ανδρός ήταν ανθρώπινο έργο.
Ο Αρριανός απαντώντας στους επικριτές του Αλεξάνδρου γράφει "Aς κοιτάξουν τον εαυτό τους για να ιδούν πόσο μικροί είναι μπροστά του και ύστερα να τον κατηγορήσουν. Ας ιδούν που έφθασε εκείνος και που βρίσκονται αυτοί και έπειτα να τον κατακρίνουν. Κανένας άνθρωπος δεν τον έφθασε μέχρι σήμερα αυτόν που ξεπέρασε και αυτούς ακόμη τους θεούς".
13 Ιουνίου 323 πΧ ο μέγας στρατηλάτης πεθαίνει σε ηλικία 33 ετών. Έφυγε τόσο νέος και εισέρχεται στην χωρία των θεών.
Ο θρύλος του θανάτου του μεγάλου στρατηλάτη είναι εξ ίσου εντυπωσιακός μ' αυτόν της γέννησής του "Την παραμονή του θανάτου ένα πύρινο φίδι μαζί μ' έναν αετό κατέβηκαν από τον ουρανό στην θάλασσα. Απότομα τινάχτηκαν και πάλι στον ουρανό μα ο αετός κρατούσε στα πόδια του ένα λαμπρό αστέρι και χάθηκαν στα ύψη". Αυτό συμβόλιζε τον θάνατο του Αλεξάνδρου. Τ' αστέρι ήταν αυτός. Το πνεύμα του αθανάτου βασιλιά ζει στην Μακεδονία και θα ζει αιώνια όσο θα υπάρχει Ελλάδα και Έλληνες που θα μνημονεύουν το άγιο και τρισένδοξο όνομά του.
Ο γιός του Δία, ο Βασιλιάς των Μακεδόνων, ο Ηγεμόνας των Ελλήνων, ο Νέος Φαραώ της Αιγύπτου, ο Μονάρχης των Περσών, ο Μέγας Κυρίαρχος της Ασίας δεν υπάρχει πιά. Όταν πεθαίνει ένας τόσο πολύ μεγάλος, στεκόμαστε μπροστά του σιωπηλοί, ο θάνατος αφήνει στην ψυχή την θλίψη όπως η δύση του ηλίου την μελαγχολία του δειλινού.
Σκοτεινή αβεβαιότητα κατέλαβε τον Ελληνισμό.
Η μάνα του Δαρείου αυτοκτόνησε από θλίψη, κάτι που δεν έκανε για τον γιο της Δαρείο.
Οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες λάτρεψαν τον Αλέξανδρο για θεό και αυτοί συνέχισαν το έργο του και είναι οι πρώτοι που τον αποκάλεσαν Μέγα.
Στην Ισπανία στεφάνωσαν τα αγάλματά του.
Στην Αίγυπτο αντικατέστησε τον ¶μμωνα Δία στην λατρεία.
Στην Αφρική οργάνωναν μεγαλοπρεπείς τελετές για να τιμήσουν την μνήμη του.
Στην Ασία, Σαμαρκανδή, Χεράτη, Κανδαχάρη και τα Ιμαλάια ακόμη και σήμερα τον λατρεύουν για θεό και ισχυρίζονται πως είναι απόγονοί του.
Οι μόνοι που δεν σεβάστηκαν τον μεγάλο νεκρό ήταν οι διάδοχοί του οι οποίοι δολοφόνησαν την μάνα του, την αδερφή του, την γυναίκα του και τα παιδιά του και δυστυχώς οι ίδιοι κατέβαλαν φιλότιμες προσπάθειες να καταστρέψουν το έργο του και να λησμονηθεί το όνομά του.
Το ύψος και το μεγαλείο του Αλεξάνδρου κανένα γήινο ή ανθρώπινο δεν μπορεί να βλάψει, όσο και αν τον πολεμήσουν, έγινε συνώνυμος με την δόξα και την αθανασία, θα παραμένει ζωντανός μπροστά στη λήθη της αιωνιότητας. Είναι ο μόνος κατακτητής που θρηνήθηκε από τους κατακτηθέντες και τον λάτρεψαν για θεό.
Όλοι οι μεγάλοι κατακτητές άφησαν πίσω τους ερείπια, ενώ ο Αλέξανδρος ήταν μια δημιουργία. Δημιούργησε έναν νέο κόσμο και άλλαξε τον ρουν της ιστορίας. Τις κακές πράξεις του τις έκανε περίφημες με την μετάνοιά του και γι' αυτό κανένας δεν τον μίσησε.
Είναι ο μοναδικός στρατηλάτης της ιστορίας που έδωσε τόσες μάχες χωρίς να ηττηθεί ποτέ και τον προσκύνησαν οι λαοί τριών ηπείρων. Στις αχανείς κτήσεις του κυριαρχούσε η θέλησή του, ώστε για δεκάδες αιώνες μετά τον θάνατό του να λέγουν "Ο Αλέξανδρος ζει και βασιλεύει". Ο Μέγας Μακεδόνας θα παραμείνει αιώνιο αίνιγμα, θεός ήταν ή άνθρωπος;
Θα ζει και θα βασιλεύει στις καρδιές των Ελλήνων όσο θα ζει και θα υπάρχει Ελλάδα.

Το έργο του Αλεξάνδρου

"Η ιστορία δεν έχει να δείξει παρόμοιο γεγονός, τόσο καταπληκτικό όπου ένα τόσο μικρό έθνος μπόρεσε τόσο γρήγορα και τόσο ολοκληρωτικά να κατανικήσει ένα τεράστιο κράτος και να καθιερώσει νέους τύπους πολιτικού και εθνικού βίου" γράφει για τον Αλέξανδρο ο ¶γγλος ιστορικός Ντρόουζ.
Ο μεγαλύτερος εχθρός για την Ελλάδα ήταν η Περσία, διαρκής απειλή, η οποία στο παρελθόν επιχείρησε την κυριαρχία της επί των Ελληνικών πόλεων.
Ο Αλέξανδρος δεν ήθελε να καταλάβει τμήμα του εχθρικού εδάφους, αλλά την ολοκληρωτική υποταγή της Περσίας και την οριστική εξάλειψη του από ανατολών κινδύνου.
Μπορεί οι Περσικές εκστρατείες να απέτυχαν, αλλά οι προσαρτήσεις Ελληνικών εδαφών ήταν μεγάλες. Ταλαιπώρησαν πάνω από έναν αιώνα τον Ελληνισμό, οι θυσίες και οι καταστροφές ήταν μεγάλες και η Περσία δεν έπαψε ποτέ να έχει κατακτητικές βλέψεις σε βάρος της Ελλάδος.
Η εκστρατεία του Αλέξανδρου κατά των Περσών ήταν πόλεμος ανάγκης. Όση εμπιστοσύνη ένοιωθε ο Αλέξανδρος για τους Πέρσες άλλη τόση εμπιστοσύνη αισθανόμαστε και μεις σήμερα για τους Τούρκους.
Η εκστρατεία του μεγάλου στρατηλάτη δεν ήταν απόρροια ρομαντικής διάθεσης, ούτε εγκληματικού τυχοδιωκτισμού, αλλά πήγαζε από την ανάγκη ύπαρξης της Ελλάδος. Έπρεπε η στρατηγική διάνοια του Αλεξάνδρου να αναζητήσει ασφαλή όρια για το κράτος του.
Η κραταιά Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ήταν πολύ μικρή σε σύγκριση με την Αλεξανδρινή και χρειάστηκαν αιώνες για την σύστασή της. Ο Αλέξανδρος επέτυχε το ανθρωπίνως αδύνατο μέσα σε 13 χρόνια. Οι ιστορικοί επειδή δεν μπορούν να συλλάβουν και να κατανοήσουν την σκέψη του μεγάλου ανδρός επιδίδονται σε ανούσια σχόλια.
Ποιά ήταν τα οφέλη της ανθρωπότητας από την εκστρατεία αυτή;
Τις νίκες του Αλεξάνδρου ακολουθούσε κατά πόδας ο Ελληνισμός με την ανεξάντλητη ενεργητικότητά του. Επεκράτησε παντού και έδωσε σάρκα και οστά στα όνειρα των λαών ισοπεδώνοντας όλες τις ευτελείς τάσεις αυτών.
Η φαρμακολογία, βοτανολογία, ναυσιπλο'ί'α, γεωλογία, μεταλλευτική, ιατρική και άλλες επιστήμες, πήραν τεράστια ώθηση και μαζί με την ανάπτυξη του εμπορίου άλλαξε η μορφή της ανθρωπότητας.
Οι τέχνες, η φιλοσοφία και η αστρονομία αναμορφώθηκαν τελείως και το Ελληνικό πνεύμα και ο Ελληνικός τρόπος ζωής μεταφέρθηκαν στα βάθη της Ασίας. Καθιερώθηκαν οι βάσεις διοίκησης των λαών και της κυβερνητικής, καθώς επίσης και του στρατού, ώστε να μην έχει να ζηλέψει και πολλά πράγματα από την σημερινή κοινωνία.
Ο Αλέξανδρος έκτισε μια νέα ανθρωπότητα αφού διέλυσε τον σκοταδισμό, δίνοντας το φως του Ελληνισμού. Δίκαια λατρεύτηκε σαν θεός.
Σεβάστηκε τα ήθη και έθιμα, την θρησκεία και τον τρόπο ζωής των λαών και δεν τους επέβαλε τα δικά του με την βία. Για να αισθάνονται οι λαοί ελεύθεροι, συγκυβερνούσε με τους δικούς τους άρχοντες. Αλίμονο σ' εκείνον που θα βίαζε σαν κατακτητής γυναίκα. Τον εκτελούσε επί τόπου.
Όλοι οι μεγάλοι κατακτητές άφησαν πίσω τους ερείπια και αίμα, ο Αλέξανδρος άφησε πίσω του μια νέα ανθρωπότητα.

Ο Μέγας Αλέξανδρος και ο Ελληνισμός

Ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν η αστραπή, ήταν ο κεραυνός που έλαμψε πάνω από την ανθρωπότητα. Ήταν ένα ανεπανάληπτο ιστορικό φαινόμενο ίδια η θεία χάρη. Η θέλησή του είχε κάτι το ωκεάνιο. Εκινείτο κατά κύματα και σαν την θάλασσα αγκάλιαζε όλη την τότε γνωστή γη.
Ήταν τόσο το μεγαλείο του που μετέβαλε ακόμη και τους πιο άσπονδους εχθρούς του σε φίλους. Ακόμη και αυτός ο αδυσώπητος εχθρός των Μακεδόνων, ο Δημοσθένης, υποστήριξε πρόταση του Μακεδονικού Κόμματος των Αθηνών, να αποδίδονται θεϊκές τιμές στον νεκρό Αλέξανδρο.
Με τον Αλέξανδρο επιβλήθηκε πανταχού ο Ελληνισμός. Ούτε βουνά, ούτε ποτάμια, ούτε θάλασσες ήταν ικανά να σταματήσουν την διάδοση του Ελληνικού πνεύματος. Η διείσδυσή του ήταν καθολική και η Ελληνική έγινε παγκόσμια γλώσσα και ο Ελληνικός τρόπος ζωής ξεχύθηκε στην οικουμένη και επεκτάθηκε όπως το ηλιακό φως, χωρίς να γνωρίζει σύνορα και εμπόδια.
Η Αθήνα η πόλη της γλαύκας, αποτελούσε για τους φιλοσόφους ότι το λυκαυγές για το φως της ημέρας. Ο Ελληνισμός ήταν ο ίδιος ο άνεμος της σοφίας που διέτρεξε όλη την γη μέσα σε 12 χρόνια που κράτησε η βασιλεία του μεγάλου Μακεδόνα.
Όμως οι μεγαλέμποροι της διαφθοράς, οι μικροαστοί ηθικολόγοι, οι μικρόψυχοι ειρηνιστές, οι διαβρωμένοι ιστορικοί, διέστρεψαν αδίστακτα την προσωπικότητά του Αλεξάνδρου και του απέδωσαν ανύπαρκτα πάθη και ελαττώματα, για να θαμπώσουν την αστραφτερή σαν τον ήλιο φυσιογνωμία του.
Χιλιάδες χρόνια αργότερα, ο Μέγας Μακεδόνας, χρησιμοποιήθηκε σαν σύμβολο για την αφύπνιση του σκλαβωμένου γένους στους Τούρκους. Το όνομα και ο θρύλος του Αλεξάνδρου ήταν μια βασική αιτία να συνδαυλιστεί η κοιμισμένη μνήμη του Ελληνισμού και να θυμηθεί πως υπήρξε ένας πρόγονός του που δεν ήξερε τι θα πει ήττα και η ελπίδα φούσκωνε στα στήθη του λαού μας, μαζί με την ευχή "Ανάστησε θεέ μου έναν νέο Αλέξανδρο".
Ο εθνομάρτυρας Ρήγας ο Βελεστινλής, σε αφίσα της εποχής του, έδειχνε τον μεγάλο στρατηλάτη να νικά τους Πέρσες και ένα κείμενο κάτω από αυτή που έλεγε "Έλληνες. Η εικόνα από μόνη της είναι αρκετή να ζωντανέψει τον θρύλο του Μεγαλέξαντρου και ν' αφυπνίσει την εθνική σας υπερηφάνεια και τον πατριωτισμό σας ώστε ν' αναστήσουμε ανάμεσά μας έναν άξιο Έλληνα, μιμητή του μεγάλου Μακεδόνα που θα τιμωρήσει τον βάρβαρο Ασιάτη και θα λυτρώσει το σκλαβωμένο γένος".
Στο Πολεμιστήριο Σάλπισμα του 1801 ο Κοραής γράφει "Έλληνες, θυμηθείτε ότι οι πρόγονοί μας με βασιλέα τον Αλέξανδρο, κατανίκησαν τον Δαρείο που ήταν ασύγκριτα φοβερότερος βασιλιάς από τον σημερινό άνανδρο και γυναικώδη τύραννο της Ελλάδος".
Η σκιά του μεγάλου ανδρός θα οδηγεί τον Έλληνικό στρατό στα Αλβανικά βουνά το 1940. Η μνήμη του σήμερα αφυπνίζει τον πατριωτισμό του νεοέλληνα μπροστά στην πρόκληση του Τούρκου.

Επίλογος

Ο Αλέξανδρος ήταν μια ανεπανάληπτη μεγαλοφυία δράσεως. Ο θαυμασμός της ανθρωπότητας, για την αστραφτερή μορφή του, είναι αυτός που έκτισε την γέφυρα προς αυτόν πάνω από την άβυσσο των αιώνων, ώστε οι εκκολαπτόμενοι πολιτικοί αρχηγοί του μέλλοντος, να μπορούν να ατενίζουν τον Αλέξανδρο και να μαθαίνουν πως συνδέεται η απεριόριστη προσπάθεια για την εξουσία και η πλέον σιδηρά θέληση για κυριαρχία, με το φιλάνθρωπο πνεύμα και την χρηστή ευγένεια. Ακόμη και σήμερα η ένδοξη μορφή του μπορεί να αποτελέσει τον πολικό αστέρα προσανατολισμού των ηγετών.
Το έργο του, η παιδεία του και προ πάντων η προσωπικότητά του, μπορούν να αποτελέσουν ασπίδα κατά των σλαβικών επιβουλών εναντίον της Μακεδονίας και είναι τα μόνα που πείθουν ότι από το λυκαυγές της ιστορίας μέχρι σήμερα, υπάρχουν Έλληνες χωρίς καμία διακοπή στην Μακεδονική γη. Αντίθετα με τους σλάβους που ανακάλυψαν την Μακεδονία μετά το 1878 με τη συνθήκη του Βερολίνου.
Η όλη δράση του μεγάλου ανδρός είναι ικανή να προσδώσει αίγλη και μεγαλείο στον Ελληνισμό και να τον καταστήσει και πάλι παγκόσμιο κυρίαρχο του πνεύματος, το οποίον πνεύμα και σήμερα, παρά την τερατώδη τεχνολογική εξέλιξη, αποτελεί προνόμιο του Ελληνισμού και των Ελλήνων που είναι ο ευφυέστερος λαός, απεριόριστα δημιουργικός και έδωσε πολλά στην ανθρωπότητα χωρίς να πάρει τίποτε από κανέναν.
Ας διαφυλάξουμε σαν κόρη οφθαλμού την γενέτειρα του μεγάλου ανδρός την Μακεδονία μας, και όλοι οι Έλληνες αναβαπτιζόμενοι στην κολυμβήθρα της Ελληνικής φιλοπατρίας σαν ένας άνθρωπος ας αποδώσουμε τιμές στον Αλέξανδρο και την πατρώα γη του που είναι θεοπαγής βάση του Ελληνισμού, ιερή ακρόπολη των ελπίδων του γένους και απροσμάχητη πανοπλία της Ελλάδος.

ΑΓΝΩΣΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΙΠΤΑΜΕΝΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΤΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ
ΚΑΙ ΤΟ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ Η΄ΟΧΙ;

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Το Μυστικό Σχέδιο του Θεού
Συχνά μέσα στη θεωρία μας, αναφερόμαστε στην ύπαρξη ενός Μυστικού Σχεδίου, που έχει δρομολογηθεί εδώ και πολλούς αιώνες κι αυτήν τη στιγμή ακόμα εξελίσσεται. Ο λόγος μας περί Σχεδίου δεν είναι αυθαίρετος ούτε προϊόν φαντασίας.
Επιβεβαιώνεται από τις Γραφές αλλά κι από τη γνωστή άπειρη αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο. Ο Θεός είναι πανίσχυρος κι αν αυτό συνδυαστεί με τη δεδομένη αγάπη Του προς εμάς.
Γιατί ο Πανίσχυρος Θεός ν’ ανεχθεί που σταύρωσαν ακόμα και τον Ίδιο τον Υιό Του; Αυτή η ανοχή είναι η απόδειξη ότι κάτι επιδιώκεται κι αφού επιδιώκεται από τον Ίδιο το Θεό είναι αδύνατο να μην επιτευχθεί.
Για ν’ αρχίσει ο αναγνώστης ν’ αντιλαμβάνεται τι ακριβώς είναι το επιδιωκόμενο, θα πρέπει να έχει στο μυαλό του δύο άκρως ευνόητες σχετικές διαφορές.
Η πρώτη έχει να κάνει με τη διαφορά μεταξύ Θεού κι ανθρώπου και η δεύτερη μεταξύ των ανθρώπων, που υπήρξαν στον πλανήτη. Ο Θεός σ’ αντίθεση προς τον άνθρωπο, είναι Άπειρος, Τέλειος, Αθάνατος και Παντογνώστης. Γνωρίζει απόλυτα τι έχει συμβεί, τι συμβαίνει και τι θα συμβεί.
Αντίθετα ο άνθρωπος είναι θνητός, πεπερασμένος και η γνώση του περιορισμένη.

Απ’ αυτήν την τεράστια διαφορά μεταξύ Θεού κι ανθρώπου γεννιέται η παρερμηνεία των λόγων Του, που είναι η αιτία όλων των δεινών, αλλά και η αιτία γέννησης της δεύτερης σχετικής διαφοράς.
Αυτό σημαίνει ότι ο Θεός, που γνωρίζει τα πάντα, είτε αφορούν το παρελθόν είτε το μέλλον, μιλά αληθινά στον άνθρωπο, αλλά αυτή η αλήθεια τον καταστρέφει. Μιλά ο Θεός για κρίση, για τιμωρία, γι’ ανάσταση, αλλά μιλά ως αθάνατος. Ο θνητός άνθρωπος παρανοεί και νομίζει ότι όλα αυτά τον αφορούν στο σύνολό τους. Πόσο μπορεί ν’ άλλαζε ο Χριστός τη ζωή ενός συνομήλικού Του από τη στιγμή που ούτε Τον είδε ούτε έμαθε τι ακριβώς λέει ; Άνθρωποι γεννήθηκαν και πέθαναν μετά το Χριστό, χωρίς να επηρεαστούν καθόλου απ’ Αυτόν. Αυτό που συμβαίνει όμως στο θνητό άνθρωπο δε συμβαίνει στον αθάνατο άνθρωπο, που είναι η ανθρωπότητα στο σύνολό της.

Βλέπουμε ότι ο Θεός κι ο άνθρωπος έχουν σχέση σε δύο επίπεδα. Το πρώτο αφορά την ανθρωπότητα ως σύνολο κι επομένως τα όσα λέει ο Θεός, είτε μέσω των προφητών είτε μέσω του Υιού Του, είναι απόλυτα αληθινά κι ακριβή. Για την ανθρωπότητα υπήρξε ζωή, θάνατος, κρίση κι ελπίδα ανάστασης. Όσον αφορά το θνητό άνθρωπο στο δεύτερο επίπεδο, αυτός είναι, που είναι λατρευτός στο Θεό ως υιός Του. Ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά έχει ιδιαίτερη σχέση με το Θεό-Πατέρα κι αυτό σημαίνει ότι, αν δε συγχρονιστεί με την ανθρωπότητα, που ακολουθεί συγκεκριμένη πορεία, μπορεί να γνωρίσει τη Θέωση. Ο θνητός δηλαδή άνθρωπος, είτε γεννήθηκε προ Χριστού είτε μετά Χριστόν, δεν έχει καμία απολύτως ανάγκη τη γενική Θέωση. Ο Θεός δίνει δύναμη ώστε να μπορεί ο άνθρωπος ν’ ακολουθεί την πορεία Θέωσης.

Η γενική Θέωση, αυτό που αναφέρουν οι Γραφές ως Βασιλεία των Ουρανών, αφορά τους ανθρώπους που θα γεννηθούν μετά από κάποιον συγκεκριμένο χρόνο κι είναι σταθμός για την ανθρωπότητα, γιατί θα εξαλειφθούν όλοι οι παράγοντες, που για τον οποιονδήποτε λόγο εμποδίζουν τους θνητούς ανθρώπους να θεωθούν. Ενώ ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα Θέωσης, η ανθρωπότητα στο σύνολό της θ’ αποκτήσει αυτό το δικαίωμα μετά απ’ ορισμένο χρόνο. Αυτή η διαφορά είναι η αιτία που, όπως αναφέραμε, γεννά τη δεύτερη σχετική διαφορά, που αφορά αποκλειστικά τους ανθρώπους.

Ο άνθρωπος ξεκίνησε την πορεία του γυμνός, ζώντας μέσα σ’ ένα φυσικό κόσμο ανταγωνιστικό κι επικίνδυνο. Από εκείνον τον άνθρωπο που κατοικούσε στις σπηλιές μέχρι τον άνθρωπο του σήμερα, που κυκλοφορεί μ’ ελικόπτερο και μιλά μέσω του τηλεφώνου μ’ όποιο σημείο της Γης θέλει, υπάρχει μία όχι ευκαταφρόνητη διαφορά. Ο άνθρωπος σήμερα νομίζει ότι όλα αυτά είναι “φυσικά” εξαιτίας της ευφυΐας του. Θεωρεί ζήτημα χρόνου ν’ ανακαλυφθεί το αυτοκίνητο ή το τηλέφωνο ή οτιδήποτε άλλο. Αντιλαμβάνεται την ευφυΐα του, αλλά δεν μπορεί να καταλάβει ότι, αν μία ευφυΐα τού σύγχρονου κόσμου γεννιόταν στην εποχή του λίθου, το μόνο που θα κατάφερνε ήταν να εξασφαλίσει καλύτερο μέρος σε μία σπηλιά για να κοιμηθεί…